ต้องเจอแต่กำแพงติดต่อกันหลายครั้ง ทำให้หลี่เฮ่าอัดอั้นใจแทบระเบิด หน้ามืดดำเหมือนก้นหม้อ
เอ้อเฮยที่เดินตามอยู่ข้างๆ หดคอแนบตัว แทบไม่กล้าหายใจ "พี่เฮ่า... เรื่องนี้เรา... ค่อยๆ คิดก่อนไหม?"
ค่อย?
ค่อยไม่ได้แม้แต่นิดเดียว!
ระยะทาง 3.5 กิโลเมตรไม่ไกลมาก แต่ก็ไม่ถือว่าใกล้เลยสักนิด
ช่วงนี้ตรงกับฤดูฝน พายุเข้าไม่เว้นแต่ละวัน ฝนตกติดต่อกันสามสี่วัน ถนนลื่นมากจนไม่สามารถก่อสร้างได้เลย
อีกครึ่งเดือน ข้าวในนาจะต้องเก็บเกี่ยว ข้าวโพดก็ต้องปลูก ทุกบ้านทุกครัวเรือนต้องลงแปลงนา ใครจะมามีเวลาสร้างถนน?
แล้วตอนเที่ยงๆ แดดจ้าแผดเผาจนผิวลอกเป็นขุย ทำงานได้แค่ช่วงเช้าตรู่กับช่วงเย็นเท่านั้น
และระบบให้เวลาเขาแค่สามเดือน พอหักปัจจัยเหล่านี้ออกไปแล้ว เวลาก่อสร้างจริงๆ นับแบบเต็มที่ก็ไม่ถึงสองเดือน
"เอ้อเฮย เจ้าเอาหูแนบมานี่"
หลี่เฮ่าหยิบธนบัตรสิบหยวนยัดใส่มือเอ้อเฮย แล้วกระซิบข้างหูไม่กี่คำ ทันใดนั้นเอ้อเฮยก็ตาเป็นประกาย
"เรื่องนี้ฝากเจ้าไปจัดการ ข้าจะไปที่ตำบลดูว่าจะขอเงินอุดหนุนการสร้างถนนได้หรือไม่"
เอ้อเฮยตบอกจากัวเองรับรอง "พี่เฮ่า วางใจได้ ผมรับรองว่าพรุ่งนี้พวกเขาจะมาสร้างถนนอย่างว่านอนสอนง่าย!"
ที่ทำการตำบลหลี่เจีย ประกอบด้วยอาคารปูนชั้นเดียวหลังคากระเบื้องสีเทาสี่หลังล้อมรอบกัน
ด้านเหนือเป็นอาคารหลักสำหรับทำงาน ด้านตะวันออกและตะวันตกมีปีกอาคารสองข้าง ด้านใต้ติดถนนเป็นบ้านพักยามที่มีประตูใหญ่ ตรงกลางเป็นลานกว้าง
ที่หน้าประตูมีป้ายไม้สีแดงที่สีซีดจาง เขียนว่า "รัฐบาลประชาชนตำบลหลี่เจีย"
ในห้องยาม หลวงตาจางกำลังนั่งพัดไปมาแล้วหลับไปครึ่งหนึ่ง บนโต๊ะยังมีแก้วน้ำเคลือบวางอยู่
หลี่เฮ่าเห็นดังนั้นก็ยืดหลังตรง ดึงเสื้อคลุมที่ซักจนขาวจับขึ้นเล็กน้อย กระแอมหนึ่งที แล้วหันหลังให้ห้องยาม ตะโกนเสียงเข้ม "เวลาทำงานยังงีบหลับ แบบนี้มันเหมาะสมหรือ?"
หลวงตาจางตกใจสุดขีด พัดในมือหลุดมือ "ตึ้ง!" ร่วงลงพื้น ลืมตาขึ้นมาอย่างงัวเงีย เงยหน้ามองอย่างงงงวย
เห็นหลี่เฮ่ายืนหันหลังให้แสงที่ประตู ท่าทางสง่างาม น้ำเสียงก็ทำเป็นจริงจัง ยังไม่ทันจะเห็นหน้า ก็รีบลุกขึ้นมาอย่างลนลาน ถูมือประจบ
"ขอโทษๆ ค่ะ ท่านผู้นำ! คนแก่คนนี้เริ่มเซ็นซี้ เผลอหลับไปครู่หนึ่ง ขอท่านอย่าถือสาเลยนะ!"
พูดพลางก็รีบก้มลงเก็บพัด แล้วคว้าแก้วน้ำเคลือบบนโต๊ะ เตรียมจะรินน้ำให้ "ท่านผู้นำ"
"ท่านผู้นำนั่งก่อน เดี๋ยวข้ารินน้ำให้ท่าน~"
หลี่เฮ่ายิ้มรับแก้วน้ำ แล้วทำเป็นใจเย็นพูด "ลุงจางช่างใส่ใจจริง ๆ รู้ด้วยว่าข้ากระหายน้ำ"
หลวงตาจางพอเห็นหน้าเขา รอยยิ้มประจบก็แข็งค้างบนใบหน้าทันที ตาเบิกกว้างเหมือนกระดิ่งทองแดง ความลนลานเมื่อครู่หายไปในพริบตา ชี้หน้าด่า "ไอ้หลี่เฮ่า! กล้ามาหลอกข้าเป็นผู้นำ? ไอ้เวรเอ๊ย ดูข้าจะฟาดเอ็ง!"
หลี่เฮ่าเตรียมตัวไว้แล้ว กอดแก้วน้ำไว้แล้วถอยหลัง วิ่งปรู๊ดเข้าลานบ้าน ระหว่างวิ่งยังไม่ลืมคว้ากล่องบุหรี่หงเหมยครึ่งกล่องบนโต๊ะไปด้วย
"ลุงจาง ขอยืมบุหรี่ก่อนนะ พอข้าได้เงินอุดหนุน จะคืนให้เป็นเท่าตัว!"
หลวงตาจางโมโหจนยกพัดวิ่งไล่ตามไปด้านหลัง ด่าทอจนเสียงแทบจะตามเข้าไปในอาคารหลัก
ที่ทำงานนายกตำบล
"ท่านนายก ยุ่งอยู่เหรอ?"
หลี่เฮ่าถูมือ ยิ้มประจบ เดินตรงไปที่โต๊ะทำงาน หยิบบุหรี่หงเหมยที่ขโมยมาจากหลวงตาจางส่งให้หนึ่งมวน
พอเห็นหลี่เฮ่า อวี้โช่วอานก็ปวดหัว ขยี้ขมับ
"ท่านผู้ใหญ่บ้าน วันนี้ไม่ได้ประชุม แล้วมามีธุระอะไร?"
หลี่เฮ่าพูดตรงประเด็น "วันนี้ผมมา เพื่อขอเงินอุดหนุนการสร้างถนนให้หมู่บ้านครับ"
"ท่านนายกก็รู้สภาพหมู่บ้านเรา อยากมาชายแดนต้องออกเดินทางตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่าง หน้าฝนนี่ยิ่งเดินทางลำบากมาก"
"หลังจากหมู่บ้านหลี่เจียเรากว่า 200 ครัวเรือนปรึกษากันแล้ว เราจะสร้างถนนกว้าง 3 เมตรเชื่อมกับทางหลวงหมายเลข 247 แบบนี้ ไม่ว่าจะไปตลาด ขนของ ไปหาหมอ หรือไปโรงเรียนก็สะดวกขึ้น"
หลี่เฮ่าพูดยังไม่ทันจบ ใบหน้าอวี้โช่วอานก็มืดลงทันที "ปั้ง!" วางปากกาลงเสียงดัง มองหน้าหลี่เฮ่า "หลี่เฮ่า แกยังกล้ามาขอเงินอุดหนุนอีกเรอะ?"
"สองปีมานี้ แกลองคิดดูว่ามาขอเงินอุดหนุนจากข้ากี่ครั้ง?"
"แรกก็ขอปลูกอ้อย ตำบลก็อนุมัติปุ๋ยกับค่าพันธุ์ให้"
"แล้วก็ขอเลี้ยงปลา ข้าก็อนุมัติให้"
"ต่อมาทำโรงเรือนปลูกผัก ก็เป็นเงินอุดหนุนอีก หมู่บ้านหลี่เจียแกนี่ เกือบจะรีดเงินอุดหนุนตำบลหมดแล้ว!"
"ถ้าแกทำอะไรเป็นชิ้นเป็นอัน ข้าก็ไม่ว่าอะไร แต่หมู่บ้านหลี่เจียแกทำมาสองปี ไม่เห็นผลงานอะไรเลย ยังกล้ามาขอเงินอุดหนุนอีก?"
หลี่เฮ่าได้ยินก็สีหน้าไม่ดี "ท่านนายก พูดแบบนี้ฟังไม่เพราะเลยนะครับ"
"อะไรที่เรียกว่ารีดเงินอุดหนุน? พวกเราทำการเกษตรจริง ๆ! ผลิตของจริง! ตอบสนองนโยบายประเทศ!"
"อย่างที่เขาว่า ความล้มเหลวคือแม่ของความสำเร็จ ไม่มีความล้มเหลว จะมีความสำเร็จได้อย่างไร?"
"ถึงหมู่บ้านหลี่เจียเราจะล้มเหลวไปหลายครั้ง แต่อย่างน้อยก็ทำให้ทุกคนรู้ว่าทางพวกนั้นไปไม่ได้ ไม่ใช่เหรอ? ต่อให้ตำบลเราก็ยังได้ประโยชน์บ้างไม่มากก็น้อย?"
"ข้าไม่สน ข้าต้องการเงินอุดหนุนสร้างถนน ถ้าไม่ให้ ข้าจะไม่ไป! กินข้าวก็กินด้วยกัน เลิกงานก็กลับพร้อมกัน ยังไงข้าก็มีเวลาเหลือเฟือ!"
อวี้โช่วอานถูกเขาทำเอาโมโหจนหัวเราะออกมา ชี้หน้าเขาพูดไม่ออก "แก แก แก... หลี่เฮ่า แกนี่ช่างไร้ยางอายจริง ๆ! ข้าว่าตำแหน่งผู้ใหญ่บ้านของแกปีหน้าหมดวาระ ไม่ต้องคิดทำต่ออีก!"
หลี่เฮ่ายืดคอเถียง "ไม่ทำก็ไม่ทำ! แต่นั่นมันเรื่องปีหน้า!"
อวี้โช่วอานหมดความอดทน "ได้ แกอยากตามก็ตาม ข้าอยากเห็นว่าแกจะตามได้กี่วัน!" พูดจบก็ไม่สนใจหลี่เฮ่า หมกมุ่นกับงานของตัวเอง
ตอนเที่ยง อวี้โช่วอานไปโรงอาหาร ตักข้าว เพิ่งจะหยิบถาดสแตนเลส หลี่เฮ่าก็เดินเข้ามาหา
"โอ้ย ท่านนายกกินดีขนาดนี้ ตอนเที่ยงยังมีหมูสามชั้นตุ๋นอีก!"
อวี้โช่วอานพูดเสียงเย็น "แกตามมาทำไม? โรงอาหารไม่มีถาดเผื่อแกหรอก!"
หลี่เฮ่าหยิบชามแตกกับตะเกียบคู่ออกมาเหมือนนักมายากล "ไม่เป็นไร ผมเตรียมชามมาเอง"
เขาไม่รอให้อวี้โช่วอานตอบ รีบเดินเบียดไปที่หน้าต่างตักข้าว ร้องบอกพ่อครัว "พ่อครัว เอาอย่างเดียวกับท่านนายก เต็มๆ หน่อยนะ ผมยังไม่ได้กินข้าวเช้า ต้องทนมาถึงตอนนี้ อาศัยแค่ลมหายใจเฮือกสุดท้าย เพื่อหมู่บ้านหลี่เจียของเราเรื่องสร้างถนนน่ะ ไม่ใช่ง่ายๆ!"
พ่อครัวงงไปครู่หนึ่ง มองไปที่อวี้โช่วอาน เห็นเขาไม่พูดอะไร ก็ตักข้าวสองทัพพีใหญ่ และหมูสามชั้นอีกสองทัพพี
"ข้าวสองจาน หมูสองจาน รวมห้าเหมา"
หลี่เฮ่าได้ยินก็เดือดพล่านทันที "อะไรนะ? ห้าเหมา? เงินอุดหนุนฉันเดือนหนึ่งก็แค่ 25 หยวน คิดเป็นวันละ 8 เหมา แกจะคิดค่าอาหารมื้อละ 5 เหมา? ทำไมไม่ไปปล้นเอาเลยละ?"
พ่อครัวได้ยินก็ไม่พูดพล่าม ทำเป็นหยิบมีดเขียงออกมา
หลี่เฮ่ารีบหยิบเงิน 5 เหมายื่นให้อย่างว่านอนสอนง่าย
แน่นอน เขาไม่ได้กลัว
กินข้าวต้องจ่ายเงิน ก็ถูกต้องแล้ว!
อวี้โช่วอานเห็นท่าแล้วก็กลอกตาอย่างช่วยไม่ได้ จ่ายคูปองอาหารแล้วหามุมนั่ง
เขาอยากกินข้าวเงียบๆ สงบๆ แต่เพิ่งจะนั่ง เก้าอี้ฝั่งตรงข้ามก็ถูกดึงออก หลี่เฮ่าถือชามเดินเข้ามา
"ท่านนายก กินหมูสามชั้นไหม?"
อวี้โช่วอานมองชามแตกของหลี่เฮ่า แล้วยิ้มปฏิเสธ "ขอบใจ ไม่กิน"
แต่พอพูดจบ หลี่เฮ่าก็ไม่เกรงใจ ตักหมูสามชั้นในชามของอวี้โช่วอานไปหมด
อวี้โช่วอานแทบจะกัดฟันกรอด แต่แล้วก็นึกอะไรได้ มองมันฝรั่งในชามหลี่เฮ่าแล้วถาม "หลี่เฮ่า แวกินมันฝรั่งไหม?"
"กินสิ!"
หลี่เฮ่าก็ไม่เกรงใจ ตักมันฝรั่งจากชามอวี้โช่วอานไปอีก
อวี้โช่วอาน: "..."