“ซ่งหวานหวาน…เป็นใคร?” ซือจิ้นหานทนไม่ไหวอีกต่อไป จึงถามออกมา
ซ่งหยุนเหวยชะงักไปเล็กน้อย “คุณก็รู้อยู่แล้วไม่ใช่เหรอ? น้องสาวของฉัน อีกไม่นานก็จะตามกลับมาได้แล้ว”
สิ่งที่ซือจิ้นหานอยากรู้คือ ซ่งหวานหวานมีดีอะไร ถึงทำให้เขาต้องมีอะไรกับเธอทุกวัน?
แต่ดูเหมือนซ่งหยุนเหวยจะไม่เข้าใจความหมายของเขา
“ฉันลงไปก่อนนะ” ซือจิ้นหานไม่อยากเสียเวลาพูดกับซ่งหยุนเหวยอีก เพราะร่างกายของเขาร้อนขึ้นเรื่อย ๆ ยามอาการเสพติดทางเพศกำเริบ เขารู้สึกเหมือนสัตว์ร้ายที่เหลือเพียงสัญชาตญาณดิบและความปรารถนา
ถ้ายังอยู่ต่อ เขาคงแตะต้องซ่งหยุนเหวย
ในเมื่อจะหย่ากันแล้ว ทางที่ดีอย่าแตะต้องกันเลย
ซ่งหยุนเหวยพยักหน้า มองตามซือจิ้นหานที่เดินออกจากห้องไป จากนั้นก็รีบวิ่งไปดูที่ล็อกประตูว่าเปลี่ยนเป็นล็อกแบบใส่รหัสได้ไหม ออกไปแล้วจะได้ล็อกเองอัตโนมัติ จะได้ไม่ต้องให้ซือจิ้นหานเข้ามาอีก
แต่ก็แค่คิดเท่านั้น ที่นี่คือตระกูลซือ ไม่ใช่ตระกูลซ่ง
ซ่งหยุนเหวยถอนหายใจ เธอถอดชุดเดรสสีแดงออกแล้วเปลี่ยนกลับไปใส่เสื้อผ้าชุดเดิม อยากเป็นตัวเองนี่ไม่ง่ายเลยจริง ๆ
จู่ ๆ เปลี่ยนสไตล์ไปอย่างสิ้นเชิง ไม่เพียงทำให้ซือจิ้นหานสงสัย แต่อาจกระตุ้นความสนใจทางเพศของเขาด้วย
อย่างไรเสียเขาก็ไม่ใช่พระเอกผู้แสนดีอะไรนั่น
ขอบคุณสวรรค์ที่นักเขียนยังไม่ถึงขั้นเขียนพล็อตหนึ่งต่อหลายคน หรืออะไรทำนองรักร่วมสายเลือด
ไม่อย่างนั้นเธอคงไม่ต้องมีชีวิตอยู่แล้ว ถูกโจมตีทางจิตใจจนเต็มพิกัดแน่
ทุกอย่างต้องค่อยเป็นค่อยไป เปลี่ยนแปลงอย่างแนบเนียน ให้ซือจิ้นหานไม่รู้สึกว่าเธอเปลี่ยนไปมาก แต่ก็ยังพอสังเกตได้ว่าเปลี่ยนไปบ้าง
ขณะที่ซ่งหยุนเหวยกำลังวางแผนระยะยาว ซือจิ้นหานกลับเข้าไปในห้องลับก่อนกำหนดหนึ่งชั่วโมง
อาจเป็นเพราะภาพตอนซ่งหยุนเหวยเปลี่ยนเสื้อผ้ากระตุ้นเขามากเกินไป เขาจึงเริ่มควบคุมตัวเองไม่อยู่ สุดท้ายก็เลือกกินยาเพื่อกดความปรารถนา ไม่อย่างนั้นคงเกิดเรื่องขึ้นแน่