หลินเสี่ยวเสี่ยวไม่รู้ว่าวันนี้ซ่งหยุนเหวยกินยาอะไรผิดปกติไป เมื่อก่อนเธอเชื่อฟังหลินเสี่ยวเสี่ยวทุกอย่าง ให้เงินง่ายเหมือนกินข้าว
แต่วันนี้กลับคิดเล็กคิดน้อยขนาดนี้ ถึงขั้นจะคิดดอกเบี้ยด้วย
หนุ่มบริการสองคนนึกถึงตอนที่พวกเขาร่วมแรงร่วมใจกันปรนนิบัติหลินเสี่ยวเสี่ยวเมื่อครู่ แถมยังถูกบังคับให้เลียเท้า ยิ่งคิดก็ยิ่งโมโห จึงเรียกพวกนักเลงในร้านมาเสียเลย
ถ้าวันนี้หลินเสี่ยวเสี่ยวจ่ายเงินไม่ได้ ก็ทิ้งขาไว้ข้างหนึ่งแล้วกัน
พอเห็นหมัดของพวกนักเลงที่ใหญ่ราวกับหม้อดิน หลินเสี่ยวเสี่ยวก็สั่นเทิ้ม
“สังคมที่มีกฎหมายคุ้มครอง พวกคุณกล้าทำอะไรส่งเดชเหรอ?” เธอพยายามใช้กฎหมายปกป้องตัวเอง
“ตีเลย เจ้านายของพวกเราจัดการได้หมด!” หนุ่มบริการตอบอย่างดูแคลน
ซ่งหยุนเหวยถอยหลังไปสองก้าว ทำท่ารอชมเรื่องสนุกอย่างเต็มที่ ยังไงที่นี่ก็เป็นโลกในหนังสือ ต่อให้เป็นเรื่องใหญ่แค่ไหนก็จัดการได้ด้วยคำพูดไม่กี่คำ ตัวประกอบเล็ก ๆ ถูกหักขาไปข้างหนึ่ง ยังใช้ตัวอักษรไม่ถึงร้อยด้วยซ้ำ
หลินเสี่ยวเสี่ยวตกใจจนหน้าซีด เธอรู้ว่าใครเป็นเจ้าของผับแห่งนี้ ได้ยินมาว่าเขากินทั้งบนดินและใต้ดิน จะทิ้งขาเธอไว้ข้างหนึ่งก็คงไม่ใช่เรื่องใหญ่
เห็นท่าว่ากำลังจะถูกตี เธอจึงยอมแพ้ “หยุนเหวย ฉันเซ็น ฉันเซ็นก็ได้ไหม? คุณช่วยจ่ายเงินวันนี้ให้ฉันก็พอ!”
ซ่งหยุนเหวยหยิบปากกาออกมาจากกระเป๋าราวกับเล่นกล “น่าจะพูดตั้งแต่แรกสิ มา ๆ”
หลินเสี่ยวเสี่ยวลงชื่อของตัวเองอย่างอัดอั้น ซ่งหยุนเหวยตรวจดูจนแน่ใจว่าไม่มีปัญหาแล้ว ก็จ่ายเงินของวันนี้ให้เธออย่างรวดเร็ว
ถ้าหลินเสี่ยวเสี่ยวไม่คืนเงินภายในหนึ่งเดือน ซ่งหยุนเหวยจะไปยึดบ้านทันที