【พี่เขยเข้าใจข้าผิดแล้ว ข้าไม่มีเจตนาลบหลู่พี่สาวแม้แต่น้อย】
【หากพี่สาวยังมีชีวิตอยู่ ข้าย่อมไม่เข้าไปแทรกกลางระหว่างท่านทั้งสอง ข้าจะเก็บความรู้สึกนี้ไว้ในใจ ไม่ให้ผู้ใดล่วงรู้ และจะไม่แต่งงานไปตลอดชีวิต】
เมื่อได้ฟังคำถ่ายทอดจากบ่าวรับใช้ หมิงหยางก็อดขันไม่ได้
การหลงรักพี่เขยของตนเอง ตั้งแต่แรกก็เป็นเรื่องน่าละอายอยู่แล้ว
หากเคารพพี่สาวอย่างแท้จริง ต่อให้อีกฝ่ายจากไปแล้ว ก็ไม่ควรคิดข้องเกี่ยวกับสามีของนาง
หมิงหยางไม่สนใจคนที่รออยู่ด้านนอก กินอาหารของตนเองต่อไป
หลี่เซียงอี้รออยู่นาน จนกระทั่งเห็นแสงไฟในเรือนดับลง จึงจำใจจากไป
รุ่งเช้าวันถัดมา
หมิงหยางลุกขึ้นจัดแจงตนเองเรียบร้อย แล้วมุ่งหน้าไปเข้าประชุมราชสำนักยามเช้า
รถม้าเคลื่อนไปตามถนนดังกรุกกริก หมิงหยางนั่งหลับตาพักผ่อนอยู่ภายในรถ
“ผู้ใดไม่รู้จักรักษากิริยาขุนนางเช่นนี้”
เสียงบ่าวรับใช้ดังลอดผ่านประตูรถม้าเข้ามา หมิงหยางจึงยื่นมือเปิดม่านรถขึ้น
เห็นขุนนางคนหนึ่งสวมเครื่องแบบราชการ วิ่งตะบึงอยู่ท่ามกลางฝูงชนที่สัญจรไปมา
เป่าจูที่ตื่นสาย ตะโกนขอทางพลางเซถลาฝ่าฝูงชน มุ่งหน้าไปยังสำนักงานข้าหลวงอย่างร้อนรน
มองแผ่นหลังนั้นแล้ว หมิงหยางก็ถอนหายใจ เอ่ยว่าไม่รู้จักกาลเทศะเสียเลย
เป่าจูเร่งฝีเท้าเต็มกำลัง ในที่สุดก็มาถึงสำนักงานข้าหลวงก่อนผู้บังคับบัญชา
นางยังไม่ทันได้หายใจหอบให้เป็นปกติ ก็เห็นหมิงหยางมาถึงตามหลังมาเช่นกัน
นางรีบหันหลัง กลั้นเสียงหอบหนัก แล้วทำท่าราวกับมาถึงก่อนตั้งนาน ก้มกายคำนับ
หมิงหยางเดินผ่านข้างกายนางไปโดยไม่เหลือบมอง ไม่รู้ว่าเจตนาหรือไม่ แต่ฝีเท้าของเขาช่างเชื่องช้ายิ่งนัก
เป่าจูพยายามกลั้นเสียงหอบที่ตีขึ้นมาถึงลำคอ ใบหน้าขาวผ่องแดงก่ำขึ้นอย่างรวดเร็ว ดวงตาที่หลุบต่ำจับจ้องรองเท้าขุนนางคู่นั้น ซึ่งค่อย ๆ ก้าวผ่านหน้าไปทีละก้าว