"บ้าเอ๊ย นี่มันยาอะไรกัน ฤทธิ์ยารุนแรงถึงเพียงนี้..."
บนถนน ลู่สวินวิ่งหนีอย่างเอาเป็นเอาตาย
เขามีขีดจำกัดของตัวเอง ถึงแม้จะรู้ว่ามู่หรงเยียนเป็นคนวางยา แต่อีกฝ่ายก็คือแม่ของฉู่โย่วฉิง ในขณะที่ยังมีสติสัมปชัญญะอยู่ เขาไม่มีทางจับอีกฝ่ายกดลงไปจริง ๆ
ตอนนี้ลู่สวินได้แต่อยากรีบกลับหอพักให้เร็วที่สุด จากนั้นก็จัดการด้วยตัวเอง สลายฤทธิ์ยาทิ้งไป
"ไม่ไหวแล้ว ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไปไม่มีทางทนกลับไปถึงหอพักได้แน่..."
สภาพของลู่สวินย่ำแย่ลงเรื่อย ๆ
ที่นี่อยู่ห่างจากมหาวิทยาลัยอีกพอสมควร ระหว่างทางเต็มไปด้วยเหล่านักศึกษาสาวสดใสน่ารัก ลู่สวินไม่มีทางทนกลับไปถึงหอพักได้แน่นอน
เวลานี้เอง เขาพบโรงแรมแห่งหนึ่ง จึงพุ่งตัวเข้าไปทันที
เขาตัดสินใจเปิดห้องพักในโรงแรม แล้วจัดการด้วยตัวเอง
"เปิดห้องให้ผมหน่อย เอาที่เก็บเสียงดี เร็วเข้า"
"ได้ค่ะ"
พนักงานต้อนรับตกใจกับดวงตาสีแดงก่ำของลู่สวิน รีบเปิดห้องให้ลู่สวิน
"ลู่สวิน?"
ทันใดนั้น เสียงของมู่หรงหว่านก็ดังขึ้น
ลู่สวินหันกลับไปมอง ก็เห็นใบหน้าอันงดงามเป็นเลิศของมู่หรงหว่าน
"ลู่สวิน เป็นอะไรไป?"
มู่หรงหว่านขมวดคิ้ว
ตอนนี้ลู่สวินดูน่ากลัวอยู่บ้าง
ดวงตาคู่หนึ่งของเขาแดงก่ำอย่างน่าสะพรึง ข้างในลุกโชนด้วยเปลวไฟอันโชติช่วง
เปลวไฟนั้น มู่หรงหว่านไม่ได้เจอเป็นครั้งแรก
นั่นคือไฟแห่งราคะ
หลังจากเห็นมู่หรงหว่าน เปลวไฟในดวงตาของลู่สวินก็เหมือนถูกราดด้วยน้ำมัน ลุกไหม้อย่างบ้าคลั่งยิ่งกว่าเดิม
ลมหายใจของลู่สวินก็หนักหน่วงเป็นพิเศษ ราวกับเสียงหอบของสัตว์ป่า
ใบหน้าทั้งหน้าของเขายิ่งแดงกว่ากวนอูเสียอีก แดงไปจนถึงลำคอ
อันที่จริง เป็นเพราะเห็นสภาพของลู่สวินไม่ปกติ มู่หรงหว่านถึงเดินตามเข้ามาดูสถานการณ์