วันรุ่งขึ้น กว่าลู่สวินจะตื่นก็ล่วงบ่ายแก่แล้ว
ลืมตาขึ้นมา มู่หรงหว่านก็จากไปตั้งแต่เนิ่น
"ไปแล้วหรือ?"
ในหัวของลู่สวินฉายภาพความบ้าคลั่งเมื่อคืนวาน
หลังจากความบ้าคลั่งนั้น เขาก็หลับสนิท ไม่รู้ว่ามู่หรงหว่านจากไปตอนไหน
"นางจะโกรธข้าหรือไม่?"
ลู่สวินอดกังวลไม่ได้
ว่าไปแล้วเรื่องนี้จะโทษใครก็คงต้องโทษมู่หรงเยียนหราน
ถึงอย่างไร เมื่อวานเขาก็แทบจะฉุดมู่หรงหว่านขึ้นมาดึก ๆ กลางค่ำ
ตอนนี้ต่อให้มู่หรงเยียนมาบอกลู่สวินว่า ฉู่โย่วฉิงไม่ใช่ลูกสาวแท้ ๆ ของนาง ลู่สวินก็คงไม่เชื่อ
แม่ลูกคู่นี้ช่างถอดแบบกันมาจริง ๆ
ทั้งคู่ดื้อรั้นไปในทางเดียวกัน แถมยังชอบวางยาอีกด้วย
เหมือนพิมพ์เดียวกันไม่มีผิด
"ก๊อก ๆ ๆ ~ สวัสดีครับ ถึงเวลาเช็กเอาท์แล้ว ต้องการต่อห้องหรือไม่ครับ?"
มีคนมาเคาะประตู
"ไม่ต้องครับ ขอบคุณ เดี๋ยวผมเช็กเอาท์เลย"
ถึงจะเงินเหลือ แต่ลู่สวินก็ไม่คิดใช้สุรุ่ยสุร่าย
เขารีบลุกจากเตียง เช็กเอาท์แล้วจากไป
"ทำไมคนถึงหายไปเยอะจัง?"
กลับถึงมหาวิทยาลัย ลู่สวินพบว่าในวิทยาเขตเงียบเหงาวังเวง
ผู้คนไม่รู้หายไปไหนกันหมด
"เมื่อคืนเกิดช่วงน้ำขนาดนั้นหรือ? มิน่าล่ะ"
หยิบมือถือขึ้นมาดู ลู่สวินก็เข้าใจทันที
ที่แท้ก็เป็นช่วงน้ำ
ช่วงน้ำที่นี่ มิได้หมายถึงน้ำขึ้นน้ำลงธรรมดา แต่เป็นช่วงน้ำใหญ่ที่เกิดจากโลกสีครามเร่งความเร็วในห้วงอวกาศ
ช่วงน้ำเช่นนี้ก่อให้เกิดคลื่นยักษ์สูงกว่าพันเมตรได้
หายนะครั้งหนึ่งในอดีต ก็เกิดจากช่วงน้ำนี่เอง
ส่วนในตอนนี้ ช่วงน้ำคุกคามแผ่นดินน้อยลงมากแล้ว
การปรากฏของช่วงน้ำ หมายความว่าภายในหนึ่งปี โลกสีครามจะเข้าสู่หนทางโบราณแห่งดวงดาว
เมื่อถึงตอนนั้น โลกสีครามจะเผชิญการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่
"หนึ่งปี... ไม่รู้ว่าพลังของข้าจะเพิ่มขึ้นถึงขั้นไหน จะมีคุณสมบัติเข้าสู่หนทางโบราณแห่งดวงดาวหรือไม่"
ลู่สวินอดคาดหวังขึ้นมาไม่ได้
ตอนนี้วิถียุทธ์ของเขาอยู่ขั้นสองระดับแปด วิถีเซียนขั้นสองระดับหก
หากต้องการออกจากโลกสีคราม เข้าสู่หนทางโบราณแห่งดวงดาวไปสำรวจ จำเป็นต้องผ่านสะพานสายรุ้ง
บินไปเองนั้นไม่สมจริง ต่อให้เป็นผู้ฝึกตนขั้นหกขึ้นไป การบินไปเองก็ไม่สมจริง