"อ้า..."
มู่หรงเยียนตกใจจนหลับตาปี๋ ขนตายาวระเรื่อสั่นน้อย ๆ ดั่งปีกผีเสื้อที่ตื่นกลัว
ทรวงอกอวบอิ่มจึงกระเพื่อมขึ้นลงรัว ๆ ใต้เนื้อผ้าบางเบา วาดเส้นโค้งเว้าที่เย้ายวนใจ
หลายวินาทีผ่านไป สัมผัสที่คาดไว้กลับไม่มาถึงเสียที
มู่หรงเยียนลืมตาขึ้นอย่างระมัดระวัง ก็พบกับใบหน้าของลู่สวินที่อยู่ใกล้เพียงปลายจมูก — ลมหายใจของเขาร้อนผ่าว ปลายจมูกแทบจะแตะผิวของเธอ ดวงตาคู่ที่ปกติเย็นชากลับแดงฉานในยามนี้ เส้นเอ็นที่ขมับปูดพองกระตุกเบา ๆ เห็นได้ชัดว่าพยายามข่มกลั้นอย่างถึงที่สุด
เมื่อเห็นท่าทางเช่นนั้นของลู่สวิน หัวใจน้อย ๆ ของมู่หรงเยียนก็เต้นระรัวด้วยความหวาดกลัว
ลู่สวินเป็นผู้บำเพ็ญ ยาสามัญไม่มีผลกับลู่สวิน
มู่หรงเยียนแน่ใจว่าต้องได้ผล ยาที่ให้นั้นย่อมไม่ใช่ยาสามัญ แต่เป็นยาที่แม้แต่ผู้บำเพ็ญระดับสามยังต้องติดกับ
ยิ่งกว่านั้น อาจารย์ระดับสี่ก็มีโอกาสไม่น้อยที่จะติดกับเช่นกัน
ในสายตาเธอ ลู่สวินต้องควบคุมไม่ได้แน่
แต่ไม่คิดว่าลู่สวินจะหยุดชะงักได้ทัน
แค่ควบคุมได้ยังไม่พอ ลู่สวินไม่รู้ใช้วิธีอะไร ทำให้เธอถูกควบคุมไว้
แม้ว่าพลังเธอจะเหนือกว่าลู่สวิน
แต่เมื่อขยับตัวไม่ได้เลย หากลู่สวินควบคุมไม่ได้ เธอก็ได้แต่ปล่อยให้ลู่สวินกระทำตามใจ
เธอก็จะจบสิ้นแล้ว
"ลู่สวิน ฟังฉันนะ"
เสียงของมู่หรงเยียนสั่นเทา เจือความอ่อนหวานที่ยอมอ่อนข้อ "ฉันจะไม่ขัดขวางนายกับโย่วฉิงแล้ว แล้วก็จะไม่ห้ามนายจากไป นายกลับโรงเรียนไป... จัดการด้วยตัวเองดีไหม... อาโกรู้ตัวว่าผิดแล้ว... อึก...!"
มู่หรงเยียนคิดจะใช้ไม้อ่อนหวาน ช่วยให้ลู่สวินฟื้นสติ
เพียงแต่
ยังพูดไม่ทันจบ จู่ ๆ ลู่สวินก็ขยับเข้าใกล้อีกหนึ่งนิ้ว ลมหายใจร้อนผ่าวพ่นรดลงบนแก้มของเธอ กระตุ้นให้เธอสะท้านทั้งร่าง กรีดร้องขึ้นแล้วหลับตาปี๋อีกครั้ง