“ข่าวด่วน หลินเยียนถูกลู่สวินทำให้โกรธจนกระอักเลือด”
“จริงหรือเปล่า?”
“จริงสิ หลายคนเห็นกับตา ปรากฏการณ์ฟ้าดินของหลินเยียนเทียบกับของลู่สวินไม่ได้เลย”
“ฮ่า ๆ เมื่อก่อนหลินเยียนเคยหยิ่งใช่ไหม ตอนนี้หายหยิ่งไปไหนแล้ว?”
ภายในโรงเรียน ไม่นานข่าวที่หลินเยียนถูกลู่สวินทำให้โกรธจนกระอักเลือดก็แพร่สะพัด
กลายเป็นเรื่องซุบซิบหลังมื้ออาหารของเหล่านักเรียน
“น่าชังนัก!”
หลินเยียนอับอายขายหน้าอย่างที่สุด ไม่กล้าแม้แต่จะมาโรงเรียน กลัวถูกเพื่อนหัวเราะเยาะ
ฝั่งลู่สวินนั้น ได้ห้องพักเดี่ยวมาหนึ่งห้อง
ห้องกว้างและใหญ่ ด้านนอกยังมีห้องโถงเล็ก ๆ
การปฏิบัติเช่นนี้เทียบกับหอพักแปดคนเมื่อก่อนราวฟ้ากับดิน
ภายในหอพักทุกอย่างถูกจัดเตรียมไว้หมดแล้ว แม้แต่ผ้าปูที่นอนก็ใหม่เอี่ยม
“พี่สวิน ข่าวเด็ดเลย หลินเยียนถูกนายทำโกรธจนกระอักเลือด”
หลี่ปู้ฝานวิ่งตึงตังเข้ามาด้วยความตื่นเต้น นำข่าวหนึ่งมาให้ลู่สวิน
“กระอักเลือด?”
“อืม มีคนเห็นกับตา ตอนเขาเปิดชีพจรชงได้รับบาดเจ็บอยู่บ้าง แล้วมาโดนนายยั่วอีก เลือดก็เลยพวยพุ่งไม่หยุด เด็กคุณหนูพวกนี้ที่ถูกทรัพยากรกองจนตัวโต จิตใจเปราะบางยิ่งกว่าไส้กรอกกรอบเสียอีก แค่แหกปากทีเดียวก็ระเบิดแล้ว ต่อไปจะฝึกยุทธ์ได้ยังไง”
หลี่ปู้ฝานดูแคลนหลินเยียน
ในมุมมองของเขา เรื่องเล็กน้อยแค่นี้ยังกระอักเลือด
ต่อไปเจอวิกฤตชีวิต ถึงคราวต้องอาเจียนเครื่องในออกมาหมดเลยหรือไม่?
คำพูดของหลี่ปู้ฝานกลับเตือนลู่สวิน
ด้านคุณภาพจิตใจและความยืดหยุ่น หลี่ปู้ฝานถือว่าแข็งแกร่งอย่างแน่นอน แตกต่างจากเด็กคุณหนูตระกูลใหญ่คนอื่น ๆ ราวฟ้ากับเหว