เช้าวันรุ่งขึ้น เมื่อลู่สวินตื่นขึ้น เวลาก็ล่วงเข้าสู่เจ็ดโมงเช้า
ในอ้อมแขนของเขา ฉู่โย่วฉิงกำลังหลับสนิท
เนื่องจากฉู่โย่วฉิงยึดครองอกของลู่สวิน ไป๋เสี่ยวจึงได้แต่ขดตัวนอนอยู่ข้างศีรษะของลู่สวิน
ร่างขนปุยของนาง แนบชิดแล้วก็ให้ความอบอุ่นดีทีเดียว
“เหมียว~”
ทันทีที่ลู่สวินตื่น ไป๋เสี่ยวก็ตื่น
เสียง “เหมียว” นี่เอง ทำเอาฉู่โย่วฉิงตื่นขึ้นมา
ตื่นเช้าขึ้นมาก็เห็นลู่สวิน ใจของฉู่โย่วฉิงหวานชื่นราวกับกินน้ำผึ้ง ดวงตาเต็มไปด้วยความยินดี
เวลานี้ ฉู่โย่วฉิงไม่รู้ว่าสัมผัสได้ถึงสิ่งใด สีหน้าก็เปลี่ยนเป็นเก้อเขินขึ้นมาทันที
รอยแดงระเรื่อผุดขึ้นบนแก้มอย่างเงียบๆ
นี่โทษลู่สวินไม่ได้
ชายหนุ่มอายุขนาดเขา หากตื่นเช้ามาแล้วไม่ตั้งตรง นั่นไม่ใช่คนไร้สมรรถภาพก็ป่วยแล้ว
“ลู่สวิน อรุณสวัสดิ์”
ฉู่โย่วฉิงใช้คำทักทายยามเช้าเป็นโล่ นั่งขึ้นจากอ้อมกอดของลู่สวิน ยืดเส้นยืดสายอย่างงดงาม
“อรุณสวัสดิ์”
ลู่สวินก็นั่งขึ้นเช่นกัน
“ลู่สวิน...”
นางก็โผล้มลงในอ้อมกอดของลู่สวินอีกครั้ง ใบหน้างามร้อนผ่าวขึ้นอย่างรุนแรง
“ลำบากตัวมากหรือเปล่า”
เสียงของฉู่โย่วฉิงแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน
หืม?
นางถามอย่างนี้ได้ไง...
“อาจารย์บอกว่าก่อนถึงขั้นหก ข้าควรรักษากายบริสุทธิ์ไว้ดีที่สุด เจ้ารอข้า...รอให้ข้าถึงขั้นหก...ข้าจะช่วยเจ้าแน่...”
คำพูดของฉู่โย่วฉิงยังไม่ทันจบ ก็พูดต่อไม่ไหวแล้ว
สวรรค์ทรงเมตตา
นางก็ยังเป็นดอกไม้งามประจำโรงเรียนผู้ใสซื่อบริสุทธิ์ ไม่เข้าใจอะไรเลย
ตอนนี้สิ่งเดียวในใจนาง คือต้องการช่วยแก้ปัญหาความต้องการทางกายของแฟนหนุ่ม
อย่างไรก็ตาม ตั้งแต่เด็กจนโต ฉู่โย่วฉิงก็เคยเรียนความรู้ด้านนี้มาบ้าง
รู้ว่าผู้ชายมีความต้องการปกติบางอย่าง
ปฏิกิริยาตอนเช้าของลู่สวิน ดันไปตรงกับความรู้ที่นางเคยเรียน
ฉู่โย่วฉิงจึงได้พรวดพราดกล่าวคำนี้ขึ้นมา
ฉู่โย่วฉิงเช่นนี้ ทำเอาลู่สวินเอ็นดูนางจับใจยิ่งนัก
“นี่ เจ้าหัวเราะอะไร”
ฉู่โย่วฉิงไม่พอใจ เพราะลู่สวินกำลังหัวเราะ
“ไม่มีอะไร โย่วฉิง ไม่เป็นไรหรอก นี่แค่ปฏิกิริยาปกติของผู้ชายตอนเช้า”
“อา?”
ฉู่โย่วฉิงเงยหน้าขึ้น: “แล้วเจ้าลำบากไหม”
ถามเสร็จนางถึงรู้สึกว่าไม่เหมาะ แก้มแดงยิ่งกว่าเดิม