"พี่สวิน ไม่สิ ท่านพ่อบุญธรรม ข้าขอคารวะท่าน!"
"ลู่สวิน ทำไมเจ้าถึงเก่งกาจเช่นนี้~"
"ว้าว เจ้าสำนัก ท่านนี่เท่สุด ๆ ไปเลย~"
ลู่สวินเพิ่งตื่นนอน ก็ได้รับข้อความมากมายก่ายกอง
มีจากหลี่ปู้ฝาน จากฉู่โย่วฉิง จากไป๋หลิง
แล้วยังมีข้อความจากเพื่อนคนอื่น ๆ อีก
เป็นสถานการณ์ที่คึกคักเช่นนี้
ลู่สวินถึงกับมึนงงอยู่บ้าง
เขาเปิดมือถือดูอยู่นาน ถึงได้เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น
"ได้เลย"
ลู่สวินทำตัวเฉิ่ม ๆ สุด ๆ
แม้แต่รอยยิ้มที่ยกขึ้นตรงมุมปากก็ขี้เกียจเก็บ
แม้จิตใจเขาจะมั่นคง แต่สุดท้ายก็ยังเป็นวัยรุ่นอยู่ดี
แต่ว่า เรื่องบางเรื่องที่ได้ประสบพบเจอมาตลอดทาง กลับทำให้รู้สึกเฉย ๆ คิดว่าไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไร
หลายวันมานี้ ลู่สวินได้เห็นความเป็นความตายมากมายเกินพอ
ที่เขาทำสิ่งเหล่านี้ ไม่ใช่เพื่อชื่อเสียง
"เพื่อนนักเรียน ตั้งแต่ปีนี้เป็นต้นไป นักเรียนที่อยู่ขั้นสามขึ้นไปทุกคน สามารถไปแนวหน้าที่เมืองหลวงเพื่อเข้าร่วมการศึกได้ แต่ห้ามออกไปนอกเมืองหลวง..."
เช้าวันนั้น มหาวิทยาลัยชิงเป่ย รวมถึงวิทยาลัยหว่านหลิ่ว ต่างก็ประกาศข้อความหนึ่งในเวลาเดียวกัน
เหล่าสถานศึกษาไม่ได้ปิดประตูสนิทอีกต่อไป แต่ปล่อยให้นักเรียนที่อยู่ขั้นสามขึ้นไปออกไปร่วมศึกได้
"อ้า นี่ ทำไมขั้นสามลงไปถึงไม่ได้?"
หลี่ปู้ฝานหงุดหงิดมาก
เขายังอยากจะไปโชว์ฝีมือที่แนวหน้าเสียหน่อย
ผลคือตอนนี้ไม่มีโอกาสแล้ว
"ลู่สวิน ฉันกับน้าไปแนวหน้านะ เจ้าพักผ่อนให้เต็มที่ ไม่ต้องกังวลเรื่องพวกเรา"
ฉู่โย่วฉิงส่งข้อความมาหาลู่สวิน
นางกับมู่หรงหว่านออกไปร่วมศึกแล้ว
"ไม่มีปัญหา"
ลู่สวินไม่ได้ตามไปด้วย
การที่หลายโรงเรียนยกเลิกข้อจำกัดพร้อมกัน ย่อมเป็นฝีมือของหน่วยศึกษา
การที่หน่วยศึกษาตัดสินใจเช่นนี้ เกี่ยวข้องกับศึกที่เขาไท่หางที่กวาดล้างต่างเผ่าพันธุ์ไปมากมายอย่างแยกไม่ออก
แนวหน้ามองดูอันตราย แต่สำหรับนักเรียนแล้ว จริง ๆ แล้วก็ไม่เท่าไร
เพราะนี่คือเมืองหลวง หน่วยศึกษาย่อมส่งผู้แข็งแกร่งไปจับตาดูอยู่
"ให้ข้าดูหน่อยว่า พวกเจ้าอยู่ที่ไหน"
ลู่สวินมาถึงที่โล่งกว้าง ปลุกใช้เนตรแห่งวิถีสวรรค์อีกครั้ง
เขาต้องการหาที่อยู่ของพวกหนอนใต้ดิน