วันรุ่งขึ้น
เป็นวันรายงานตัวอย่างเป็นทางการของมหาวิทยาลัยเป่ยโต่ว
แม้นักศึกษาส่วนใหญ่จะมารายงานตัวตั้งแต่เนิ่น ๆ แต่ก็ยังมีอีกส่วนหนึ่งที่เลือกมาเอาตอนนี้
นอกจากนี้ นักศึกษาชั้นปีสูงที่กลับบ้านช่วงปิดเทอม ก็กลับมหาวิทยาลัยกันในวันนี้เช่นกัน
กฎของมหาวิทยาลัยชิงเป่ยค่อนข้างเข้มงวด ช่วงปิดเทอมยังพอว่า แต่พอเปิดเทอมอย่างเป็นทางการแล้ว นักศึกษาจะถูกเช็คชื่อทุกวัน
"ว้าว สาวสวยจังเลย"
"พ่อบอกไว้ไม่ผิดจริง ๆ มหาวิทยาลัยชิงเป่ยนี่สาวงามดั่งเมฆา"
ร่างงามสะดุดตาดึงดูดสายตาของเหล่านักศึกษา
ผู้ที่มาถึงก็คือมู่หรงหว่านนั่นเอง
ตั้งแต่เช้าตรู่ มู่หรงหว่านปฏิเสธคำแนะนำของมู่หรงเยียนที่จะมาส่งเธอที่มหาวิทยาลัย และเข้ามหาวิทยาลัยด้วยตัวคนเดียว
วันนี้เธอสวมชุดเดรสสีขาวประณีต แสงแดดกระโดดโลดเต้นบนเส้นผมของเธอ ยิ่งขับผิวให้ขาวใสดุจหิมะ
ท่วงท่าย่างก้าวดั่งดอกบัวของเธอแฝงกลิ่นอายเย็นชาเป็นธรรมชาติ การแต่งกายเรียบง่ายกลับยิ่งขับเน้นบุคลิกภาพเหนือโลกีย์ให้เด่นชัดน่าตกตะลึง
นักศึกษาที่เดินผ่านไปมาล้วนชะลอฝีเท้าโดยไม่รู้ตัว ไม่ว่าจะชายหรือหญิง ต่างถูกความงามดุจภาพที่เห็นเพียงแวบเดียวของเธอสะกดไว้
ก่อนหน้านี้ เธอไม่มีพลังบำเพ็ญแม้แต่น้อย แต่กลับสามารถเปล่งประกายเหนือหญิงงามนับไม่ถ้วนในเมืองหรงเฉิง กลายเป็นหญิงงามอันดับหนึ่งแห่งเมืองหรงเฉิง จะเป็นผู้มีชื่อว่างเปล่าได้อย่างไร
"น้องเป็นนักศึกษาใหม่ปีนี้ใช่ไหมครับ? พี่พาไปรายงานตัวนะครับ"
รุ่นพี่ปีสูงคนหนึ่งปราดเปรียวที่สุด เพียงไม่กี่ก้าวก็เข้ามาใกล้
มู่หรงหว่านดูอ่อนเยาว์มาก จึงถูกเข้าใจผิดว่าเป็นรุ่นน้อง
"ไม่ต้อง ขอบคุณ"
มู่หรงหว่านปฏิเสธอย่างเย็นชา
"ของของน้องเยอะขนาดนี้ เดี๋ยวขึ้นตึกไปคงไม่สะดวกมาก ให้พี่ช่วยขนนะครับ"
บนรถลากที่ตามหลังมู่หรงหว่านมามีของค่อนข้างเยอะ