ยามค่ำคืน
ลู่สวินนอนแผ่หลาบนเตียงใหญ่ทั้งนุ่ม กว้างขวาง หลับสนิท
ไป๋เสี่ยวขดตัวอยู่บนอกเขา เหมือนก้อนหิมะสีขาวนวล นอนหลับอย่างหอมหวานเป็นพิเศษ
สายลมยามค่ำพัดม่านหน้าต่าง พาแสงจันทร์สีแดงอ่อนเข้ามาในห้อง
ทันใดนั้น ไป๋เสี่ยวก็เบิกตาขึ้น
ดวงตายังเป็นดวงตาของมัน
แต่หากใครสบตากับมันตอนนี้ จะรู้สึกราวกับว่าสิ่งที่เห็นไม่ใช่แมว
แต่เป็นมนุษย์คนหนึ่ง
“ให้ตายสิ ข้าโกรธนักแล้ว”
“ถึงกับให้ท่านหญิงอย่างข้าคาบรองเท้าให้เขา”
“เจ้ามนุษย์ชั้นต่ำ มีสิทธิ์อะไรมาขึ้นเตียงนอนร่วมกับข้า”
“อ๊ากกก กระทั่งเข้าห้องน้ำยังให้ข้าตามไปด้วย”
“มนุษย์น่ารังเกียจ ข้าจะฆ่าเจ้า”
หลังจากนิ่งงันไปชั่วครู่ ไป๋เสี่ยวก็แผ่ไอสังหารเต็มตัว กรงเล็บเล็กวาววับไปด้วยประกายเยือกเย็น กางออกจู่โจมใส่ลู่สวิน
ทันใดนั้น มือใหญ่ทรงพลังตนหนึ่งก็ยื่นฉวยตัวมันขึ้นมาได้ทันควัน
“หนึ่งเดือนจริง ๆ ด้วย”
ลู่สวินลุกขึ้นนั่งบนเตียง
ช่วงนี้เจ้าองค์หญิงอะไรนั่นไม่ปรากฏตัวเลย ลู่สวินเดาว่ากฎเกณฑ์ในเรื่องนี้คงเป็นหนึ่งสัปดาห์ หรือครึ่งเดือน หรือหนึ่งเดือน
สมกับที่คาด ตอนนี้ห่างจากครั้งที่แล้วก็หนึ่งเดือนพอดี
“ปล่อยข้านะ มนุษย์โง่เง่า”
ไป๋เสี่ยวที่กลับกลายเป็นองค์หญิงอีกครั้งดิ้นรนขัดขืน
ลู่สวินวางนางลง
“องค์หญิงบาร์บาร่า เราพบกันอีกแล้วนะ ครั้งหน้า ท่านมาพบอย่าดุร้ายอย่างนี้ได้ไหม”