มหาวิทยาลัยเป่ยโต่ว ห้องฝึกฝน
ลู่สวินถือกระบี่ยาว นิ้วคิ้วดั่งกระบี่ขมวดเล็กน้อย เพ่งสมาธิทั้งหมดไปที่การสั่นสะเทือนพลังลมปราณทั่วร่าง
ข้อมือเขาหมุนเบา ปลายกระบี่วาดเส้นทางลี้ลับกลางอากาศ ฟาดฟันไปยังก้อนหินขนาดใหญ่กว่าตัวคนตรงหน้าต่อเนื่อง
ท่วงท่ากระบี่ของลู่สวินดูยุ่งเหยิงไร้ระเบียบ ราวกับผู้เริ่มต้นฝึกที่โบกสะบัดไปตามอำเภอใจ
แต่หากมองให้ดีจะพบว่า ในความยุ่งเหยิงนั้นแฝงกลไกลลับ กระบี่แต่ละครั้งเหมือนสอดคล้องกับฟ้าดิน อาบไปด้วยความงามแห่งจังหวะที่ไม่อาจอธิบาย
"ฟู่..."
ไม่กี่วินาทีต่อมา ลู่สวินเก็บกระบี่และยืนนิ่ง
ก้อนหินตรงหน้ายังสมบูรณ์ดี ไม่มีร่องรอยทำลายใด ๆ
"แปะ ๆ~"
ลู่สวินตบมือ
อากาศถูกเขาสั่นสะเทือน
ก่อให้เกิดปฏิกิริยาลูกโซ่
บนผิวหินพลันปรากฏรอยร้าวดั่งใยแมงมุม แล้วก็พังทลายลงพร้อมเสียงกัมปนาท กลายเป็นเศษหินเหลี่ยมมุมหลายร้อยชิ้น
"พลังกระบี่แหลมคมเสียจริง"
ลู่สวินก้มลงหยิบเศษหินขึ้นมาชิ้นหนึ่ง ใช้ข้อนิ้วลูบไล้รอยตัดที่เรียบลื่นดุจกระจกเงา แววตาฉายความประหลาดใจ
พื้นผิวที่ถูกตัดของหินเหล่านี้เรียบลื่นเป็นพิเศษ ราวกับพื้นกระจก
ไม่ต้องสงสัยเลย
พวกมันถูกตัดแยกด้วยพลังกระบี่ของลู่สวิน
พลังกระบี่นี้แหลมคมเกินไป ถึงขั้นที่หลังจากตัดหินเป็นหลายร้อยชิ้นแล้ว หินก็ยังคงสภาพสมบูรณ์อยู่
จนกระทั่งลู่สวินตบมือ หินถึงราวกับเพิ่งตระหนักได้ว่า ตัวเองไม่ใช่ก้อนเดียวกันอีกต่อไป