[พลังชีวิต-21]
[พลังชีวิต-21]
[คุณสังหารสิ่งกลายพันธุ์ความเร็วระดับ 1 สำเร็จ 2 ตัว ประสบการณ์+10]
[ค่าประสบการณ์ปัจจุบัน 10/20]
เจียงเมียนหายใจหอบใหญ่ มือที่ดึงหอกยาวออกมาสั่นเล็กน้อยเพราะความตื่นเต้นสุดขีด
นี่ไม่ใช่ความกลัวล้วน ๆ แต่เป็นความตึงเครียดมากกว่า!
เลเวล 2 ขึ้นเลเวล 3 ต้องใช้ค่าประสบการณ์ 20
ตอนนี้เขาอยู่เลเวล 2 ฆ่าสัตว์กลายพันธุ์เลเวล 1 ค่าประสบการณ์ที่ได้ไม่ได้ถูกลดทอนเพราะความต่างของเลเวล
เขาไม่รู้ว่าต่างกี่เลเวลถึงจะเริ่มถูกลดทอน และก็ไม่รู้ว่าตอนเลเวล 3 ขึ้นเลเวล 4 จะต้องใช้ 30 คะแนนประสบการณ์หรือไม่
เขารู้แค่ว่าคลื่นสิ่งกลายพันธุ์ข้างหน้าไม่เปิดโอกาสให้เขาหายใจ!
ชูขึ้น กดแทงลงอย่างรวดเร็ว
[พลังชีวิต-40 (คุณสร้างความเสียหายร้ายแรง)]
สิ่งกลายพันธุ์คำรามอีกหนึ่งตัวล้มลง
[คุณสังหารสิ่งกลายพันธุ์ความเร็วระดับ 1 สำเร็จ ประสบการณ์+5]
[ค่าประสบการณ์ปัจจุบัน 20/20 จะอัปเลเวลหรือไม่?]
"อัปเลเวล!"
……
ในขณะเดียวกัน ในแชนแนลภูมิภาค ผู้คนพากันคึกคักเพราะประกาศล่าสุด
พวกเขายังคงคุยกันเรื่องการแลกเปลี่ยนฟืน ว่าจะเอาตัวรอดคืนนี้ยังไง ผลปรากฏว่าตอนนี้มีคนประกาศว่าทำการสังหารสัตว์กลายพันธุ์ครั้งแรกสำเร็จ?
"ตายแล้ว พี่ใหญ่คนไหนทำ รับน้องชายคารวะหนึ่งครั้ง"
"เป็นราชันย์ทหารหรือเปล่า? แกร่งขนาดนี้"
"เมื่อกี้ฉันแอบดูผ่านช่องประตู สัตว์ประหลาดตัวนั้นวิ่งเร็วกว่ารถไฟฟ้าอีก คนนี้ชนะมาได้ยังไงเนี่ย?"
"ไม่ใช่พวกนายทุกคนเจอสัตว์ประหลาดกันแล้วเหรอ ไอ้รอบๆ ฉันไม่มีอะไรเลยนะ"
"ที่นี่ก็ไม่มีนะ เมื่อกี้ถือขวานผลักประตูออกไปมองแวบหนึ่ง ไม่มีอะไรเลย"
"ฮ่าๆ พ่ออยู๋บนเกาะกลางทะเลสาบก็ไม่มีเหมือนกัน ฉันมีแววเป็นจักรพรรดิชัดๆ เปลี่ยนชื่อเล่นเปลี่ยนชื่อเล่น ตอนนี้เรียกฉันว่าหวังเถิง"
"ลูกชายข้าหวังเถิง พ่อเป็นพ่อแก!"
"พ่ออะไรกัน ไอ้พ่อแกเป็นปู่แกต่างหาก!"
"@หวังเถิง กล้าก็เปิดประตูออกไปเดินสักสองรอบสิ"
"เดินหัวอะไร อัจฉริยะที่ล้มแล้วไม่นับเป็นอัจฉริยะ พี่เท่งของแกจะหมอบอยู่จนฟ้าดินสลาย"
……
[คุณสังหารสิ่งกลายพันธุ์ความเร็วระดับ 1 สำเร็จ]
[ตรวจพบว่าเลเวลปัจจุบัน 6 สูงกว่าเป้าหมายที่สังหาร 5 เลเวล ประสบการณ์ที่ได้รับลดลง 50%]
[คุณได้รับประสบการณ์+2.5]
[ค่าประสบการณ์ปัจจุบัน 35/60]
หน้าทะเลสัตว์ประหลาด เจียงเมียนถอยหลังไปสองสามก้าว
เขาสังหารสิ่งกลายพันธุ์ไปแล้วกว่าสิบตัวต่อเนื่อง แต่สัตว์ประหลาดสีขาวพวกนี้ยังคงซ้อนกันเป็นสามถึงสี่ชั้น
จุดอ่อนทางด้านขวายิ่งซ้อนกันถึงสี่ชั้นแล้วถล่มไปข้างหน้า สิ่งกลายพันธุ์เจ็ดแปดตัวร่วงหล่นตามกันลงมา ห่างจากปลายเท้าเจียงเมียนแค่ครึ่งเมตร
แต่พวกมันตัวดำคล้ำ ลำตัวถูกเผาจนแทบไม่เป็นรูป
เจียงเมียนก็ลองจุดไม้ให้ติดไฟแล้วโยนไปทางสิ่งกลายพันธุ์
แต่เปลวไฟเหล่านั้นหลังจากออกจากกรอบเส้นประของกระท่อมไม้ ดูเหมือนจะสูญเสียพลังบางอย่างไป
เผาใส่ตัวสิ่งกลายพันธุ์ไป ก็ไม่ได้สร้างความเสียหายรุนแรงเหมือนก่อนหน้า
นี่น่าจะเป็นความได้เปรียบที่โลกเอาชีวิตรอดมอบให้ผู้เอาชีวิตรอดที่เป็นมนุษย์
"แต่ทำไมมีแค่ฉันที่ตกไปอยู่ในรังสัตว์ประหลาดได้ล่ะ?"
เจียงเมียนเกาหัวอย่างหงุดหงิด
พอเห็นบรรยากาศเฮฮาในแชนแนลแล้ว เขาก็รู้สึกถึงความมุ่งร้ายของโลกใบนี้ที่มีต่อเขาอย่างสุดซึ้ง
เป็นเพราะกระท่อมไม้ของเขายังสร้างไม่เสร็จจริง ๆ หรือ?
แต่คนที่มีกระท่อมไม้แล้ว ทำไมบางคนหน้ากระต๊อบมีสัตว์กลายพันธุ์หนึ่งสองตัวเดินเตร่ บางคนกลับสงบสุข?
ก้มลงมองหอกหินในมือ
[ไอเทม: หอกหินทำเอง]
[ความทนทาน: 12/50]
"ทำไมกันวะ?"
เจียงเมียนทั้งโมโหทั้งหงุดหงิด
โชคดีที่เมื่อเวลาผ่านไป สิ่งกลายพันธุ์รอบนอกเหมือนถูกอะไรบางอย่างเรียก ให้เดินจากไปอย่างอดทน
ความเร็วของแถวหน้าสุดของสิ่งกลายพันธุ์นอกกองไฟที่เคลื่อนไปข้างหน้าก็ช้าลงตาม
ความสูงของการซ้อนกันก็ไม่เพิ่มขึ้นอีก
ไม่งั้นเจียงเมียนคงไม่รู้ว่าจะเอาหอกยาวที่ความทนทานใกล้หมดไปเอาชีวิตรอดยังไง
เขากัดฟัน หันไปเริ่มรื้อกระท่อมไม้ที่สร้างไปครึ่งทาง แล้วใช้ท่อนไม้แลกอาวุธในแชนแนล
เอาตัวรอดก่อน
รอพรุ่งนี้เลเวลเขาสูงพอ ฟันต้นไม้ก็จะเร็วขึ้น
สุดท้าย เจียงเมียนแลกหอกหินที่ทำอย่างประณีตหนึ่งเล่มด้วยราคาท่อนไม้ 8 ท่อน
[ไอเทม: หอกหินที่ทำอย่างประณีต]
[คุณภาพ: F]
[คำอธิบาย: มาจากแบบหอกหินที่ออกแบบโดยมาสเตอร์ สามารถโจมตีศัตรูได้ในระยะที่ไกลกว่า]
[เอฟเฟกต์: พลัง+1]
[ความทนทาน: 100/100]
"โลกเอาชีวิตรอดโง่ ๆ รอพรุ่งนี้ให้ฉันได้พัฒนา แล้วดูฉันทะลวงแกทั้งเกม"
เจียงเมียนวางหอกยาวเล่มใหม่ที่แลกมาไว้ข้าง ๆ ฉวยจังหวะที่สิ่งกลายพันธุ์ยังไม่ตายหมด เดินเร็วขึ้นไปเริ่มเก็บเกี่ยว
[ประสบการณ์+2.5]
[ประสบการณ์+2.5]
……
"แคร่ก——"
หอกหินทั้งสองเล่มความทนทานติดศูนย์ เกิดความเสียหาย
เจียงเมียนทิ้งปลายหอกหินไป หักไม้ให้ขาด แล้วหักให้ได้หน้าตัดเฉียง
ไม่มีสิ่งกลายพันธุ์ตัวใหม่เข้ามาเพิ่ม สิ่งที่เหลืออยู่ก็หนีไปหมดแล้ว หรือไม่ก็วิ่งอยู่ข้างหน้าจนถูกเผาจนยับเยิน
เจียงเมียนเหนื่อยจนใกล้หมดแรง
พักสักครู่ แล้วยกไม้ที่มีหน้าตัดคมขึ้น สังหารสิ่งกลายพันธุ์ที่เหลืออยู่ ปีนไม่ไหว
ทำทุกอย่างเสร็จแล้ว เลเวลของเจียงเมียนมาถึงเลเวล 9 แล้ว
ค่าพรสวรรค์อิสระของสองสามเลเวลนี้ เขาไม่ได้เลือกเพิ่มพลัง แต่เพิ่มไปที่ร่างกาย
เขาจะเตรียมพร้อมสำหรับการฟันต้นไม้พรุ่งนี้
[ชื่อ: เจียงเมียน]
[ชื่อเล่น: ฉันอัปเลเวลคนเดียว]
[เลเวล: 9]
[พลังชีวิต: 16]
[พลัง: 20]
[ร่างกาย: 19]
[ความเร็ว: 14]
[จิตวิญญาณ: 18]
[คำอธิบาย: เทียบกับสิ่งกลายพันธุ์ระดับ 1 ตอนนี้แกดูเหมือนสัตว์ประหลาดมากกว่า]
เจียงเมียนโยนไม้ทิ้ง แล้วทรุดตัวลงนั่งพิงท่อนไม้ ก่อนจะเอนกายลง
แขนถูกสิ่งกลายพันธุ์ข่วนเป็นแผลเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน บาดแผลเลือดแดงเริ่มเป็นสะเก็ดแล้ว
ร่างเปียกโชกไปด้วยเหงื่อ หลังจากถูกลมเย็นตอนกลางคืนพัดผ่าน ความเย็นยะเยือกแล่นขึ้นมาตามกระดูกสันหลัง
กล้ามเนื้อที่ออกแรงมากเกินไปปวดร้าวไปหมด ทำให้เขาไม่ขยับแม้แต่น้อย
สัตว์ประหลาดสีซีดหลายร้อยตัวบนสองฝั่งแม่น้ำกองรวมกันอย่างไม่เป็นระเบียบ พระจันทร์สุกใสลอยเดี่ยว บรรยากาศน่าขนลุก
แต่เจียงเมียนไม่สนใจสิ่งเหล่านี้ คว่ำหน้านอนหลับทันที
ข้อความแจ้งเตือนบนแผงแสงตรงหน้าก็ถูกเขาปัดผ่านด้วยเสียง "อืม" อย่างรีบร้อน
[คุณอัปเลเวลถึงเลเวล 5 แล้ว เปิดใช้แชนแนลโลก]
[คุณเป็นผู้เอาชีวิตรอดคนแรกของโลกที่ถึงเลเวล 5 ได้รับฉายา "ก้าวก่อนใคร" บันทึกตามพฤติกรรมเดิมของคุณ จะยังคงประกาศแบบไม่ระบุชื่อต่อไปหรือไม่?]
[คุณเป็นผู้เอาชีวิตรอดคนแรกของโลกที่สังหารสัตว์กลายพันธุ์ครบ 100 ตัว ได้รับฉายา "นักล่าสัตว์ประหลาด" บันทึกตามพฤติกรรมเดิมของคุณ จะยังคงประกาศแบบไม่ระบุชื่อต่อไปหรือไม่?]
……
ตอนนี้ใกล้เที่ยงคืนแล้ว แต่ผู้เอาชีวิตรอดที่ยังไม่นอนก็ยังมีไม่น้อย
พวกเขาบ้างก็แลกเปลี่ยนท่อนไม้ บ้างก็นอนไม่หลับเพราะโลกเปลี่ยนไปใหญ่โต
นอกประตูมีเสียงแคร่ก ๆ ของขาหน้าอันแหลมคมของสิ่งกลายพันธุ์ครูดผ่านลำต้นไม้เป็นระยะ ๆ ชวนขนลุก
กำลังเกร็งจิตใจอยู่ดี เสียงประกาศทั่วโลกก็ดังขึ้นจนพวกเขาสะดุ้งทั้งตัว
นึกว่าสัตว์กลายพันธุ์กำลังเคาะประตู
[ประกาศทั่วโลก: ขอแสดงความยินดีกับผู้เอาชีวิตรอดนิรนามที่กลายเป็นผู้เอาชีวิตรอดคนแรกของโลกที่ถึงเลเวล 5!]
ผู้เอาชีวิตรอดที่ยังตื่นอยู่เห็นประกาศนี้ ต่างก็อึ้งไป
เลเวล 5 หรอ?
พวกเขารีบเปิดแชนแนลโลก แล้วพบว่าตัวเองพูดไม่ได้เพราะเลเวลไม่ถึง มีแต่ผู้เอาชีวิตรอดที่เลเวลถึงเกณฑ์เท่านั้นที่พูดได้
รออยู่นาน ก็ไม่เห็นผู้เอาชีวิตรอดที่อัปเลเวลถึง 5 พูดสักคำ
พวกเขาจึงวิ่งกลับไปที่แชนแนลภูมิภาคของตัวเอง พูดคุยกันอย่างตื่นเต้นสุดขีด
"คนโหด ๆ ของเขตไหนกัน?"
"มีคนถึงเลเวล 5 แล้ว ฉันยังไม่รู้เลยว่าประสบการณ์หาได้จากไหน"
"เอาน้ำบริสุทธิ์ 500 ซีซีมา ฉันจะบอกให้"
"ให้ฟรีไม่ได้เหรอ ต่างก็เป็นมนุษย์ เริ่มเป็นพ่อค้าข้อมูลตั้งแต่ตอนนี้เลยหรอ"
"ไม่ได้ ฉันบอกแกนะ ระเบียบของโลกใบนี้เดี๋ยวก็ต้องพัง คนส่วนใหญ่ไม่รู้ด้วยซ้ำว่ากำลังเผชิญกับโลกแบบไหน"
"ไม่ให้ก็ไม่ให้ มาทำเป็นลึกซึ้งอะไรกัน เด็กหนุ่มขี้โรคคิดว่าตัวเองเป็นตัวเอกงั้นเหรอ?"
"หึ ๆ..."
คนนี้พิมพ์สองคำที่ประชดประชันสุดขีดออกมา แล้วโดนผู้เอาชีวิตรอดทั้งเขตถล่มทันที
คนส่วนใหญ่ยังมีความหวังกับอนาคต ยังไงซะวันแรกก็ผ่านไปอย่างสงบสุข
ส่วนคนส่วนน้อยที่สังหารสัตว์กลายพันธุ์หน้าประตูตัวเองได้ พอเห็นคำพูด "จูนิเบียว" นั้น ต่างก็เงียบไป
สังหารสัตว์กลายพันธุ์ไปแล้ว พวกเขาย่อมเห็นข้อมูลของสัตว์กลายพันธุ์ตัวนั้น
"สิ่งกลายพันธุ์ความเร็วระดับ 1"
มีระดับ 1 ก็ต้องมีระดับ 2 แล้วยังมีสายพลัง สายจิตวิญญาณ จะน่ากลัวกว่านั้นอีกไหม?
ถ้าเป็นการโจมตีกายภาพยังพอป้องกันได้ แต่ถ้าเป็นการโจมตีทางจิตวิญญาณที่จับต้องไม่ได้
มองไม่เห็นจับต้องไม่ได้ วิชาลวงตาจะต้านทานยังไง?
พวกเขาส่วนใหญ่ที่บังเอิญฆ่าสัตว์กลายพันธุ์ได้ ก็อาศัยแสงไฟจากที่พักพิงและพรสวรรค์การต่อสู้ของตัวเอง
หรือไม่ก็ตอนกลางวันเปิดหีบสมบัติหลายใบได้อาวุธระยะไกลอย่างธนูกับลูกศร
การต่อต้านแบบตัวต่อตัวแทบจะเป็นไปไม่ได้ที่จะชนะ……
[ประกาศทั่วโลก: ขอแสดงความยินดีกับผู้เอาชีวิตรอดนิรนามที่กลายเป็นผู้เอาชีวิตรอดคนแรกของโลกที่สังหารสัตว์กลายพันธุ์ครบ 100 ตัว!]
ผู้เอาชีวิตรอดที่ฆ่าสัตว์กลายพันธุ์ได้หนึ่งตัวแล้วคิดว่าตัวเองนำหน้าไปไกล:
"???"