เจียงเมียนที่กำลังเคลื่อนย้ายท่อนไม้เผลอเงยหน้าขึ้น สายตากวาดไปเห็นเงาสีขาวหลายร่างพร่าในป่าที่มีหมอกจางๆ
ฝีเท้าหยุดชะงักทันที
เขาทิ้งท่อนไม้ในมือ รีบก้มลงหยิบหอกยาวที่วางอยู่ข้างกาย กั้นกองไฟไว้ข้างหน้า
ท่อนไม้ถูกเคลื่อนย้ายไปแล้วครึ่งหนึ่ง อีกครึ่งที่เหลือเขากองไว้ข้างหน้ากองไฟเป็นรูปพัดเพื่อป้องกัน
เจียงเมียนกลั้นหายใจ จ้องมองกลุ่มผู้มาเยือนที่ไม่ได้รับเชิญกลุ่มนี้
เมื่อร่างสีขาวเคลื่อนเข้ามาใกล้ เขาจึงเห็นหน้าตาของเหล่ามอนสเตอร์พวกนี้ชัดขึ้น
ใบหน้ามัวไม่ชัด เหมือนทำจากกระดาษ หรือเหมือนปีศาจถลกหนังในตำนานพื้นบ้าน ใบหน้าที่เย็นชาหลังถอดหน้ากากออก
ท่าทางยืนเหมือนแมลง ร่างกายซูบผอมครึ่งแขวนอยู่กลางอากาศ น่าขนลุกเป็นพิเศษ
เร็วมาก เจียงเมียนคิดในใจ
ขาหน้าขาหลังใช้พร้อมกันวิ่งเร็วราวสายฟ้า
แต่เหล่ามอนสเตอร์พวกนี้เมื่อพุ่งเข้ามาใกล้กองไฟประมาณสิบเมตร ก็หยุดฝีเท้าลง จ้องมองเจียงเมียนที่อยู่หลังกองไฟเขม็ง
เป็นสัตว์กลายพันธุ์!
เมื่อเห็นท่าทีของมอนสเตอร์สีซีด เจียงเมียนยิ่งมั่นใจในข้อสันนิษฐานของตน
โชคดีที่เขาจุดไฟไว้ก่อน ไม้ที่เก็บมารอบข้างก็เพียงพอ จะผ่านทั้งคืนไปได้ไม่ยาก
ก็แค่จำนวนของมอนสเตอร์พวกนี้...
แค่ที่พุ่งออกมาจากหมอก ล้อมรอบเขาอยู่ ก็มีสามสี่สิบตัวแล้ว
และเมื่อเวลาผ่านไป ก็มีมอนสเตอร์สีขาวพุ่งออกมาจากหมอกไม่ขาดสาย
ในไม่ช้าภายในสายตาก็เต็มไปด้วยมอนสเตอร์สีขาว
จากในหมอกที่มองไม่เห็น มีเสียงร้องแผ่วเบาบ้างแหลมบ้างดังออกมา
ทั้งหมดมีกี่ตัวกันแน่?
เจียงเมียนกวาดตามองแชนแนลภูมิภาค พบว่าไม่มีใครเจอสถานการณ์แบบเขาเลย
"กลางคืนอย่าออกไปข้างนอก ให้ตายสิ มองผ่านช่องประตูเห็นมนุษย์ตั๊กแตนตัวขาวโพลน"
"ฉันก็เห็นเหมือนกัน โลกใบนี้นี่กำลังทำการทดลองทางชีวภาพอะไรแปลกๆ อยู่หรือเปล่า?"
"นึกว่าโลกเอาชีวิตรอดนี้จะเป็นป่าดึกดำบรรพ์ซะอีก"
"มีแค่ตัวเดียวเอง ตอนกลางวันเปิดกล่องได้ดาบยาว ฉันไม่เชื่อว่ามันจะสู้ฉันได้"
"พี่ชายจะไปจริงเหรอ?"
"กลัวอะไรล่ะ บุกเลย!"
สามนาทีต่อมา ชายคนที่ประกาศจะออกไปสู้กับมอนสเตอร์ตัวเดียวก็ไม่มีข่าวคราวอีกเลย
พี่ใหญ่บุกออกไปแล้ว พี่ใหญ่ล้มแล้ว
"มุมขวาบนกลายเป็น 99998 แล้ว อย่าหาทางตายเลย อยู่เงียบๆ ในกระท่อมไม้เถอะ"
"ใครมีไม้บ้าง ตอนกลางวันเก็บมาไม่เท่าไหร่ ไฟกำลังจะดับ"
"ไม้ฉันก็ไม่มาก กลางคืนอุณหภูมิต่ำมาก ฟืนเผาเร็ว"
"ฉันอยู่ทะเลทรายก็มีหมอกได้เหรอ? หมอกนี่คือละอองน้ำเล็กๆ รึเปล่า?"
พลิกอ่านข้อความอยู่นาน เจียงเมียนก็ไม่เห็นใครบอกว่าเจอสัตว์กลายพันธุ์เป็นฝูง
แล้วที่อยู่ตรงหน้าเขาล่ะคืออะไร?
เพราะเขาไม่มีกระท่อมไม้เลยหรือไง ถึงได้พุ่งเข้ามาหาเขาทั้งหมด?
"ซู่ซู่..."
สัตว์กลายพันธุ์เบียดเสียดกัน ตัวที่อยู่ข้างหลังมองไม่เห็นแสงไฟข้างหน้า ปลายจมูกได้กลิ่นคนแปลกหน้า ร้องเสียงดังแล้วพุ่งไปข้างหน้า
ทำให้ตัวที่อยู่แถวหน้าถึงแม้จะกลัวแสงไฟมาก แต่ร่างกายก็ถูกผลักให้เคลื่อนไปข้างหน้าช้าๆ ตลอดเวลา
ผิวบางสีขาวซีดของพวกมันสัมผัสกับแสงไฟที่แรงขึ้น เกิดการหดตัวเป็นแผ่นๆ ทันที สีก็เปลี่ยนเป็นดำปนแดง เหมือนกุ้งที่โยนลงกระทะ ผานกลับก็กลายเป็นสีแดง
"ฉ่าๆ..."
ผิวที่ถูกเผาไหม้ส่งเสียงเหมือนกำลังทอด
กลิ่นเหม็นเหมือนพลาสติกไหม้ก็ลอยตลบในอากาศ
"กรี๊ด—แกร๊ก—"
มอนสเตอร์สีขาวแถวหน้าส่งเสียงร้องอย่างน่าเวทนา หันหลังใช้ขาหน้าตบพวกพ้องที่ผลักมันอยู่ข้างหลัง
หนักกว่านั้น บางตัวก็ยกขาหน้าที่แหลมคมขึ้นแทงเข้าที่อกของพวกพ้องอย่างแรง
"พุ่ด—"
จากอกที่ถูกแทงไม่มีเลือดไหลออกมา ข้างในดูเหมือนไม่มีอวัยวะภายใน
เจียงเมียนหลังกองไฟหายใจถี่ไม่คลาย เขาเห็นมอนสเตอร์แถวหน้าขัดขืน แต่โดยรวมพวกมันยังคงรุกไปข้างหน้าอยู่!
มอนสเตอร์ข้างหลังใช้การสังเวยพวกพ้องข้างหน้าเป็นค่าแลก ผลักดันกันเข้ามาไม่หยุด
พวกมันเหยียบย่างบนร่างเพื่อนที่ดำคล้ำ กองรวมกันเป็นกำแพงมอนสเตอร์สูงสองคนภายในครึ่งนาที
กำแพงมอนสเตอร์โคลงเคลง เหมือนจะล้มไปข้างหน้าเมื่อไหร่ก็ได้
"บ้าเอ๊ย"
เจียงเมียนพูดเสียงเบา
เผชิญหน้ากับฉากที่กดดันขนาดนี้ เลือดในกายเขาราวกับถูกจุดไฟ ผลักดันหัวใจให้เต้นตุ๊บๆ
เขาจะนั่งรอความตายไม่ได้
ถ้ามอนสเตอร์พวกนี้กองสูงกว่านี้ แล้วล้มลงมาคงทับหน้าเขาเอา
"กินหอกพ่อหน่อย!"
เจียงเมียนตะโกนก้อง ให้กำลังใจตัวเอง พร้อมกับก้าวสามก้าวไปข้างหน้า ชูหอกหินในมือแทงใส่มอนสเตอร์สีซีดที่ร้องเสียงหลง
[ชีวิต-17]
ตัวอักษรสีแดงเลือดผุดขึ้นเหนือหัวมอนสเตอร์
หลังจากทำดาเมจแก่มอนสเตอร์สีขาว กำไลข้อมือก็แสดงข้อมูลที่ไม่สามารถสแกนได้เมื่อครู่:
[เผ่าพันธุ์: สิ่งกลายพันธุ์ความเร็วระดับ 1]
[เลเวล: 1]
[ชีวิต: 23/80 (โดนแสงไฟที่พักพิงเผาไหม้ ชีวิตลดลง 1 แต้มต่อวินาที พลังป้องกันลดลง เอฟเฟกต์นี้จะค่อยๆ อ่อนลง)]
[พลัง: 12]
[ร่างกาย: 9]
[ความเร็ว: 25]
[จิตใจ: 3]
[คำอธิบาย: สิ่งกลายพันธุ์ระดับต่ำที่กลัวไฟกลัวแสง นักเก็บเกี่ยวในรัตติกาลที่รวดเร็วปานสายฟ้า]
25!
ความเร็วสูงมาก ถ้าอยู่กลางแจ้งที่ไม่มีแสงไฟ เจียงเมียนเดาว่ามันคงเล่นเขาจนตายเหมือนแมวจับหนู
แสงไฟทำดาเมจแก่สิ่งกลายพันธุ์ได้ แต่บอกว่าเอฟเฟกต์นี้จะค่อยๆ อ่อนลง
พวกมันสร้างภูมิต้านทานได้!
นั่งรอให้มอนสเตอร์ตายเองไม่ได้จริงๆ
เจียงเมียนดึงหอกหินออกอย่างแรง ยกขึ้นเล็งไปที่เบ้าตาของสิ่งกลายพันธุ์ แล้วแทงเข้าไปอย่างแรง
[ชีวิต-34 (คุณสร้างดาเมจร้ายแรง)]
[คุณสังหารสิ่งกลายพันธุ์ความเร็วระดับ 1 สำเร็จ]
[คุณเป็นผู้รอดชีวิตรายแรกในภูมิภาคที่สังหารสัตว์กลายพันธุ์ ได้รับฉายา "เลือดแรก" ต้องการประกาศให้ทั่วภูมิภาคทราบหรือไม่ (สามารถไม่เปิดเผยชื่อได้)?]
[ค่าประสบการณ์+5]
[คุณสังหารสิ่งกลายพันธุ์ความเร็วระดับ 1 สำเร็จ]
[ค่าประสบการณ์+5]
[ความคืบหน้าค่าประสบการณ์ปัจจุบัน 10/10 ต้องการเลเวลอัปหรือไม่?]
...
ข้อความแจ้งเตือนชุดหนึ่งดังขึ้นในหัว
ไม่รู้ว่าสัญญาณดีขึ้นหรือเปล่า เสียงแจ้งเตือนพวกนี้ไม่มีการสะดุดก๊อกแก๊กเหมือนตอนเช้าอีกแล้ว
"ไม่เปิดเผยชื่อ เลเวลอัป"
[ประกาศทั่วภูมิภาค: ขอแสดงความยินดีกับผู้รอดชีวิตนิรนามที่สังหารสัตว์กลายพันธุ์เป็นคนแรก!]
[คุณเลเวลอัปแล้ว ได้รับค่าสถานะทุกด้าน+1 ค่าสถานะอิสระ+1]
เจียงเมียนกวาดตามองเอฟเฟกต์ของฉายา "เลือดแรก" อย่างรวดเร็ว
[ฉายา: เลือดแรก]
[คำอธิบาย: ความกล้าหาญคือบทเพลงสรรเสริญของมนุษยชาติ!]
[เอฟเฟกต์: เมื่อโจมตีเชิงรุก สร้างดาเมจเพิ่มเติม 5%]
เจียงเมียนไม่ลังเล รีบเพิ่มค่าสถานะอิสระไปที่พลังทันที
ความอบอุ่นสายหนึ่งไหลผ่านร่างกาย พลังที่เสียไปเมื่อครู่ก็ฟื้นคืนทันที
พลังของเขามาถึง 10 แต้มแล้ว ถึงขีดจำกัดของมนุษย์ปกติ!
ตอนกลางวันเขาไม่เห็นใครพูดถึงการได้รับค่าประสบการณ์หรือเลเวลอัป ทุกคนฆ่าสัตว์ ตัดไม้ ก็ไม่ได้ค่าประสบการณ์
ที่แท้การเลเวลอัปต้องฆ่าสัตว์กลายพันธุ์
สิ่งกลายพันธุ์ที่ถูกสังหารขาอ่อนแรง ล้มทับตัวที่อยู่ข้างล่าง แต่ไม่นานก็มีตัวใหม่ปีนขึ้นมา
ทางด้านขวาไม่ไกลจากเจียงเมียน สิ่งกลายพันธุ์กองกันสูงถึงสามชั้นแล้ว!
สมองของเจียงเมียนหมุนเร็ว การโจมตีเต็มกำลังเมื่อครู่ใช้พลังไปสองแต้ม
เขาหายใจหนึ่งรอบโจมตีต่อเนื่องได้มากสุดสี่ครั้ง
ต้องเลือกโจมตีสิ่งกลายพันธุ์ที่สภาพแย่ที่สุดก่อน ได้ค่าประสบการณ์เลเวลอัปเร็วๆ ฟื้นฟูพลัง
เขาจะสู้ด้วยการเลี้ยงตัวเองด้วยสงคราม!