หลี่ต้าจู้กับคนอื่นๆ รีบวิ่งเข้าไปขวางรถม้า หวังชุ่ยหลันร้องไห้ตะโกนว่า “หว่านซิ่ว แม่ตามหาลูกจนเจอเสียที รีบลงมาให้แม่ดูหน่อย!”
หลี่ต้าจู้ก็ปาดน้ำตาพลางพูดว่า “หว่านซิ่ว ลูกลงมาสิ พวกเราตามหาลูกตั้งนาน เป็นห่วงแทบแย่!”
หลี่หว่านซิ่วที่นั่งอยู่ในรถม้ากำผ้าเช็ดหน้าในมือแน่น
เมื่อมองคุณชายเหลียงที่หลับตาพักผ่อนอยู่ นางก็ลังเลเล็กน้อยว่าจะลงไปดีหรือไม่ ในสายตาของคุณชายเหลียง นางเป็นหญิงสาวจิตใจดีและอ่อนโยน
เป็นหญิงสาวที่พลัดพรากจากบิดามารดา หากไม่ลงไปยอมรับพวกเขาเป็นพ่อแม่ คุณชายเหลียงจะคิดว่านางเป็นคนใจร้ายหรือไม่
กว่าจะทำให้คุณชายเหลียงรู้สึกดีกับนาง จนยอมให้นางนั่งรถม้าคันเดียวกับเขาได้
หากถูกเกลียดชังขึ้นมา นางคงไม่มีทางรอดแน่!
นางค่อยๆ สะกิดคุณชายเหลียง “คุณชาย ตื่นเถิด ท่านพ่อท่านแม่ของข้าคงตามมาพบแล้ว
ข้าลงไปพบพวกเขาได้หรือไม่?”
คุณชายเหลียงลืมตาขึ้น แล้วยืดเส้นยืดสาย “มีอะไรหรือ?
เหตุใดรถม้าจึงหยุด?”
หลี่หว่านซิ่วก้มหน้าพูดอย่างระมัดระวัง “ท่านพ่อท่านแม่ของข้าตามมาพบแล้ว ข้าลงไปดูพวกเขาได้หรือไม่?”
คุณชายเหลียงยิ้ม “ข้านึกว่าเรื่องอะไรเสียอีก
ที่แท้ก็เป็นท่านพ่อท่านแม่ของเจ้านี่เอง รีบลงไปพบพวกเขาเถอะ
หากมีเรื่องลำบากอะไรก็บอกข้า
ข้าช่วยเจ้าแน่นอน!”
หลี่หว่านซิ่วคว้าแขนคุณชายเหลียงแล้วออดอ้อน “คุณชายดีกับหว่านซิ่วเหลือเกิน ข้าไม่รู้เลยว่าจะตอบแทนท่านอย่างไร!”
คุณชายเหลียงลูบแก้มนางพลางยิ้ม “หว่านซิ่วทั้งใจดีและน่ารักเช่นนี้
คุณชายอย่างข้าจะทนปล่อยให้เจ้าพลัดพรากจากครอบครัวได้อย่างไร!”