แต่เช้าตรู่ หลี่หลี่เจิ้งก็แจ้งทุกคนว่าวันนี้ให้พักอยู่ด้านนอกเมืองก่อนหนึ่งวัน รอไปดูสถานการณ์ที่หน้าประตูเมืองให้ชัดเจนแล้วค่อยวางแผน!
หลี่หวยเหริน โจวจิ่งโม่ และหลี่หว่านชิงทั้งสามคนมาถึงหน้าประตูเมือง ทหารยามขวางทางพวกเขาไว้ “เข้าเมืองต้องจ่ายค่าผ่านประตูคนละ 100 เหวิน!”
หลี่หว่านชิงยิ้มพลางถาม “ท่านลุง แค่จะเข้าเมืองก็ต้องเสียเงินหรือเจ้าคะ?”
ทหารยามพยักหน้า “ใช่ ทุกคนต้องจ่าย!”
หลี่หว่านชิงหยิบเงิน 300 เหวินออกมาจ่าย ทั้งสามจึงเข้าเมือง
ภายในเมืองสงบสุข เสียงร้องเรียกขายของบนถนนดังขึ้นต่อเนื่องไม่ขาดสาย
หลี่หวยเหรินทอดถอนใจ “ในเมืองกับนอกเมืองช่างเป็นคนละโลกกันจริง ๆ
คนข้างนอกกำลังจะอดตาย แต่ในเมืองกลับรุ่งเรืองถึงเพียงนี้!”
โจวจิ่งโม่มองขอทานตรงหัวมุมถนน ก่อนพูดเสียงเรียบ “นี่แหละคือความจริง บางคนเกิดมาก็อยู่บนจุดสูงสุดแล้ว แต่บางคนต้องขายลูกขายเมียเพื่อแลกข้าวกิน!”
“เอาละ พวกเราไปซื้อของกินกลับไปก่อนเถอะ!”
หลี่หว่านชิงพยักหน้า “ไปกันเถอะ ซื้อซาลาเปากลับไปให้เด็ก ๆ กินสักหน่อย!”
โจวจิ่งโม่ยิ้ม “ได้ พี่หลี่ ไปซื้อของกินด้วยกันเถอะ!”
หลี่หวยเหรินพยักหน้า ทั้งสามไปซื้อซาลาเปาไส้หมู
จากนั้นก็ถามราคาที่พักในโรงเตี๊ยมหนึ่งคืน
ถามราคาธัญพืช แล้วจึงออกจากเมือง!
พอออกจากเมือง เหล่าผู้อพยพรอบข้างก็กรูกันเข้ามาหา
หญิงคนหนึ่งอุ้มเด็กไว้ เด็กน้อยผอมแห้งจนแทบไม่มีเรี่ยวแรง นางคุกเข่าตรงหน้าหลี่หว่านชิงกับพวกเขา “ขอร้องล่ะ ให้ของกินพวกเราสักหน่อยเถอะ
ลูกข้ากำลังจะอดตายแล้ว ให้แค่นิดเดียวก็พอ ขอร้องล่ะ!”
โจวจิ่งโม่มองเหล่าผู้อพยพรอบตัวแล้วส่ายหน้า “พวกเราก็ไม่มีของกิน ลุกขึ้นเถอะ!”