ทุกคนล้างหน้าล้างตาเรียบร้อยแล้ว ก็นัดกันว่าจะออกไปเดินเล่นบนถนนด้วยกัน!
เด็ก ๆ หลายคนเห็นอะไรก็ดูแปลกใหม่ไปหมด
มองนั่นจับนี่อย่างสนุกสนาน!
พวกเขามาถึงร้านขายถังหูลู่ โจวจิ่งโม่ซื้อให้คนละไม้
หลี่ชิงซานกับคนอื่น ๆ รับถังหูลู่มาอย่างระมัดระวัง ก่อนจะยิ้มอย่างมีความสุข “ขอบคุณพี่โจว!”
โจวจิ่งโม่ส่ายหน้า “มีให้ทุกคน กินเสร็จแล้วพวกเราไปกินเกี๊ยวน้ำกันต่อ!”
หลี่หว่านเหลียนกัดถังหูลู่พลางพยักหน้า “รีบไปกินเกี๊ยวน้ำกันเถอะ ข้าไม่ได้กินมานานมากแล้ว!”
ทุกคนวิ่งอย่างร่าเริงไปยังแผงเกี๊ยวน้ำ แล้วสั่งกันคนละชาม!
หลี่หว่านชิงมองถนนที่คึกคัก พลางทอดถอนใจ นี่แหละคือความเป็นจริง ผู้ลี้ภัยที่อดตายอยู่ข้างนอกมีนับไม่ถ้วน
แต่ในเมืองกลับสงบสุขและครึกครื้น!
หลี่ชิงซงเคาะศีรษะนางเบา ๆ “เด็กตัวแค่นี้ถอนหายใจอะไร รีบไปกินเกี๊ยวน้ำเถอะ เดี๋ยวคนอื่นแย่งหมดเสียก่อน!”
หลี่หว่านชิงยิ้ม “รู้แล้ว พี่ใหญ่ ไปกินเกี๊ยวน้ำกัน!”
นางไม่มีความสามารถมากพอจะช่วยทุกคนได้ ขอเพียงปกป้องครอบครัวและคนที่ตนห่วงใยให้ดีก็พอแล้ว!
เถ้าแก่ร้านเกี๊ยวน้ำยกชามมาให้ “ลูกค้า เกี๊ยวน้ำมาแล้วขอรับ!”
เขาพูดพลางวางชามเกี๊ยวน้ำลงบนโต๊ะทีละชาม
จ้าวหลันลองชิมคำหนึ่ง ก่อนยิ้มแล้วเอ่ยว่า “เถ้าแก่ เกี๊ยวน้ำร้านท่านอร่อยจริง ๆ!”
เถ้าแก่หัวเราะเสียงดัง “แน่นอนอยู่แล้ว ร้านเกี๊ยวน้ำของเราเปิดมาสิบกว่าปี รสชาติต้นตำรับที่สุด!”
หลี่หว่านชิงยิ้มถาม “เถ้าแก่ ปีนี้ฟ้าแล้ง เขตปกครองสู่หนิงขาดแคลนน้ำหรือไม่? ดูแล้วชีวิตความเป็นอยู่ในเมืองไม่ได้รับผลกระทบเลย”