เช้าวันรุ่งขึ้น หลี่หว่านชิงกับคนอื่น ๆ ก็ลุกขึ้นมาออกกำลังกาย
หยุนชิงสือกับคนอื่น ๆ ตื่นมาเห็นทุกคนกำลังออกกำลังกายอยู่บนลาน จึงยิ้มแล้วพูดว่า “ว้าว พวกเจ้าตื่นมาออกกำลังกายกันแต่เช้าเลยหรือ ข้าขอร่วมด้วยคน!”
พูดจบก็เริ่มวิ่งตามไปด้วย ตอนแรกยังวิ่งตามได้อย่างสบาย ๆ แต่ยิ่งวิ่งไปก็ยิ่งหอบจนแทบหายใจไม่ทัน ในปากมีรสคาวเลือดขึ้นมา
หยุนชิงสือมองหลี่ชิงเหอที่วิ่งนำหน้าอย่างสบาย ๆ แล้วหอบหายใจเฮือกใหญ่ “ชิงเหอ...น้อง...น้องชาย เจ้าวิ่งได้...สบายขนาดนี้ได้อย่างไร!”
หลี่ชิงเหอยิ้มตอบ “พวกเราวิ่งแบบนี้ทุกวันจนชินแล้ว! สูดลมหายใจเข้าทางจมูก แล้วค่อย ๆ ผ่อนออกทางปาก ลดความเร็วลงช้า ๆ แล้วพักสักครู่ ครั้งแรกที่วิ่ง ไม่จำเป็นต้องฝืนวิ่งให้เหมือนพวกเราหรอก!”
พูดจบก็วิ่งเหยาะ ๆ ต่อไป
หยุนชิงเจี้ยนกับคนอื่น ๆ เหนื่อยจนตามความเร็วไม่ไหว จึงค่อย ๆ ผ่อนฝีเท้าแล้วเดินตามหลังไปพักหนึ่ง
หยุนชิงไห่หอบหายใจ “พี่ใหญ่ พวกเราออกกำลังกายมาตั้งแต่เด็ก ข้ายังคิดว่าร่างกายของพวกเราต้องแข็งแรงมากแน่ ๆ ไม่คิดเลยว่าตอนนี้จะวิ่งตามพวกเขาไม่ทันด้วยซ้ำ!”
หยุนชิงเจี้ยนทรุดนั่งลงกับพื้นพักครู่หนึ่ง “ต่อไปพวกเราก็ออกกำลังกายไปพร้อมกับพวกเขาเถอะ!”
หยุนชิงสือยกมือขึ้น “ข้าก็จะออกกำลังกายด้วย!”
จ้าวหลันยืนอยู่ตรงประตูแล้วตะโกนเรียก “อาหารเช้าเสร็จแล้ว รีบกลับมากินกันเร็ว!”
หลี่ชิงซงขานรับ “มาแล้ว!”
ทุกคนล้างหน้าบ้วนปากเสร็จก็มากินอาหารเช้า จ้าวหลันยิ้มถามว่า “เมื่อคืนพวกเจ้าสามคนพักผ่อนกันดีไหม?”
หยุนชิงเจี้ยนยิ้มตอบ “ท่านน้าจ้าว พวกเราพักผ่อนกันดีมาก!”
หยุนชิงสือกลืนแผ่นแป้งยัดไส้เนื้อลงคอ “ห้องล้างหน้าของบ้านท่านดีมาก ตอนกลางคืนลุกไปเข้าห้องน้ำก็สะดวกสุด ๆ กลับไปข้าจะให้ท่านพ่อสร้างห้องแบบนี้ให้พวกเราสักห้อง!”