เจาจิ้นเซวียนยืนอยู่ด้านหลังแม่ทัพอาวุโสหยุน สายตาเย็นชากวาดมองรอบด้าน
เสี่ยวลวี่ที่ขดอยู่บนข้อมือของเขาชูหัวขึ้น แลบลิ้นออกมา
องครักษ์สองคนชักดาบออกมา ทันใดนั้นก็มีชายชุดดำสิบกว่าคนกระโดดลงมาล้อมพวกเขาไว้
พวกมันไม่พูดสักคำ ชูดาบพุ่งเข้าใส่ทันที องครักษ์ทั้งสองรีบเข้าไปต่อสู้กับชายชุดดำ
เจาจิ้นเซวียนหยิบพลุสัญญาณออกจากอก แล้วยิงขึ้นฟ้าทันที
พอชายชุดดำเห็นสัญญาณถูกส่งออกไป พวกมันก็ยิ่งโจมตีดุดัน ทุกกระบวนท่าล้วนมุ่งเอาชีวิต
สามคนเข้าพัวพันกับแม่ทัพอาวุโสหยุน ส่วนอีกสองคนถือกระบี่พุ่งเข้าหาเจาจิ้นเซวียน เขาชักกระบี่สั้นออกมาต่อสู้กับพวกมัน
แต่ถึงอย่างไรเขาก็ยังอายุน้อย แม้จะคล่องแคล่ว แต่พอหลบหลีกไปสักพักร่างกายก็เริ่มรับไม่ไหว ยิ่งสู้ก็ยิ่งเหนื่อย
เขาเฉียดฉิวหลบกระบี่ที่ชายชุดดำแทงเข้ามาได้ ก่อนกลิ้งไปกับพื้น
ยังไม่ทันลุกขึ้น กระบี่อีกเล่มก็แทงเข้ามา
ปลายกระบี่กำลังจะปักลงบนตัวเขาอยู่แล้ว เสี่ยวลวี่ก็พุ่งฉิวเข้ากัดแขนของชายชุดดำ
ความเจ็บแปลบแล่นขึ้นมา กระบี่หล่นลงพื้นเสียงดังเคร้ง
ชายชุดดำกระตุกเกร็ง พ่นเลือดออกมาคำหนึ่ง ก่อนร่างจะล้มลงกับพื้นและสิ้นลมหายใจ
ทุกอย่างเกิดขึ้นในชั่วพริบตา ชายชุดดำอีกคนตกใจกับเหตุการณ์ไม่คาดฝันจนชะงักไปครู่หนึ่ง
เพียงชั่วครู่นั้นก็เปิดโอกาสให้เสี่ยวลวี่
มันกระโจนพรวดเข้าไปกัดท้ายทอยชายชุดดำคนนั้นทันที
ชายคนนั้นเจ็บแปลบจนสมองพร่าเลือน
แล้วก็ล้มลงไป หลังจากนั้นก็ไม่ลุกขึ้นมาอีกเลย!
เจาจิ้นเซวียนยิ้มพลางกวักมือเรียก “เสี่ยวลวี่เก่งมาก รีบกลับมาเร็ว!”
เสี่ยวลวี่พุ่งฉิว หางเกี่ยวข้อมือของเขาไว้