เจาจิ้นเซวียนเดินเข้ามาเห็นทั้งสามคนในศาลา จึงยิ้มถามว่า “พวกเจ้ามาหาข้ามีธุระอะไรหรือ?”
ทั้งสามลุกขึ้นคำนับแม่ทัพ “ท่านแม่ทัพหยุน!”
แม่ทัพอาวุโสหยุนเดินไปนั่งลง “รีบนั่งเถอะ ไม่ต้องเกรงใจ!”
โจวจิ่งโม่ถามว่า “จิ่งซิว อีกสองวันพวกเราจะกลับหมู่บ้าน เจ้าอยากกลับไปกับพวกเราหรือไม่?”
เจาจิ้นเซวียนส่ายหน้า “ข้ายังไม่กลับตอนนี้ อีกสองวันข้าจะไปฝู่เหิงเจียงกับท่านตา!”
หลี่หว่านชิงพยักหน้า “ถ้าอย่างนั้นพวกเราจะไปฝู่เหิงเจียงกับพวกเจ้าก่อน แล้วค่อยกลับหมู่บ้านกันสามคน!”
เจาจิ้นเซวียนพยักหน้า “ได้ เช่นนั้นคราวนี้ข้าคงไม่ได้กลับไปกับพวกเจ้าแล้ว!”
โจวต้าหย่งคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนเอ่ยขึ้น “ท่านแม่ทัพอาวุโสหยุน ข้าอยากพาเด็ก ๆ ในหมู่บ้านหลายคนเข้าร่วมกองทัพตระกูลหยุน
ข้าคิดจะตั้งพวกเขาเป็นหน่วย ฝึกให้เป็นหน่วยสอดแนมและลอบสังหาร!
ท่านก็รู้ว่าเด็ก ๆ ในหมู่บ้านเรายังอายุน้อย แม้จะฝึกวิชาต่อสู้มาระยะหนึ่งแล้ว แต่หากต้องลงสนามรบไปปะทะกับศัตรูตรง ๆ ก็ไม่ได้เปรียบเท่าไร!”
แม่ทัพอาวุโสหยุนหัวเราะเสียงดัง “ดีเลย ในกองทัพเราก็มีหน่วยสอดแนมกับสายลับอยู่เหมือนกัน เพียงแต่มีจำนวนไม่มาก!
ข้าเคยเห็นเด็ก ๆ ในหมู่บ้านของพวกเจ้าแล้ว ฝีมือไม่เลว ใช้สอดแนมหาข่าวได้ แต่ถ้าจะให้ลอบสังหารคงยากอยู่บ้าง!
คนสำคัญบางคนมีคนคุ้มกันอยู่ข้างกายไม่น้อย
ส่วนใหญ่ล้วนมีฝีมือสูง คนธรรมดาฆ่าไม่ตายหรอก!”
หลี่หว่านชิงยิ้มพลางกล่าวว่า “ในหมู่บ้านเรา คนที่มีฝีมือดีมีพี่จิ่งโม่ ข้า แล้วก็ท่านอาจารย์ พวกเรารับหน้าที่ลอบสังหารเป็นหลักได้
ส่วนคนอื่น ๆ ให้รับหน้าที่สอดแนมหาข่าว หากคิดจะลอบสังหารคนสำคัญ ก็ต้องรู้จักนิสัยของเขาเสียก่อน แล้วหาช่องทางลงมือ