เก็บมันเทศเรียบร้อยแล้ว ส่วนหนึ่งนำไปไว้ในห้องเก็บของ
อีกส่วนหั่นเป็นแผ่นแล้วตากให้แห้ง เพื่อจะได้เก็บไว้ได้นาน
หลี่หว่านชิงพาจ้าวหลันกับคนอื่น ๆ เตรียมทำวุ้นเส้น
ช่วงที่เพิ่งเก็บมันเทศสด ๆ แบบนี้เหมาะจะทำวุ้นเส้นที่สุด
ภรรยาผู้ใหญ่บ้านยิ้มพลางกล่าวว่า “หว่านชิงบอกมาได้เลยว่าต้องทำอย่างไร พวกเราก็จะทำตามนั้น!”
หลี่หว่านชิงพยักหน้า “ท่านป้าทั้งหลาย ล้างมันเทศให้สะอาดก่อนนะ ไม่ต้องปอกเปลือก จากนั้นหั่นเป็นชิ้นแล้วนำไปโม่ในโม่หินให้กลายเป็นน้ำแป้ง!”
แม่เสือหวังยิ้มพลางพูดว่า “ได้เลย พวกเรามาหั่นมันเทศกัน!”
“ดีนะที่ก่อนหน้านี้ทำแท่นโม่ไว้แล้ว ไม่อย่างนั้นตอนนี้คงทำวุ้นเส้นไม่สะดวก!”
เฉียนกุ้ยเซียงพยักหน้า “ใช่ แต่ทำครั้งแรกก็ทำให้น้อยหน่อยก่อน พอทำเสร็จแล้วค่อยเอาไปผัดชิมรสดู ถ้าอร่อยคราวหน้าค่อยทำให้มากขึ้น!”
หลี่หว่านชิงพยักหน้า “ท่านป้าเฉียนพูดถูก ตอนแรกทำให้น้อยก่อน ข้ารู้แค่ขั้นตอนคร่าว ๆ เอง ไม่เคยทำมาก่อนเหมือนกัน ค่อย ๆ ลองทำไปแล้วกัน!”
ทุกคนช่วยกันลงมือ ไม่นานก็หั่นมันเทศเป็นชิ้นเล็ก ๆ เสร็จ
โจวฟู่กุ้ยจับแท่นโม่ไว้ “ข้าจะโม่เอง พวกเราไม่มีลา ไม่อย่างนั้นก็ไม่ต้องใช้คนเข็นแล้ว!”
โจวต้าหย่งพยักหน้า “ไม่รู้ว่าแถวภูเขานี้มีลาป่าหรือเปล่า ถ้ามีก็จับกลับมาสักตัว!”
โจวจิ่งโม่ นั่งอยู่บนก้อนหินข้าง ๆ คาบหญ้าป่าไว้ในปาก ไขว่ห้างมองคนอื่นทำงาน
ช่วงหลายวันนี้ไม่มีเรื่องอะไร งานในไร่นาก็เสร็จหมดแล้ว
ส่วนการสอนก็มีจิ่งซิวรับหน้าที่ เขาเลยรู้สึกเบื่ออยู่บ้าง
เขาตะโกนถามโจวต้าหย่งว่า “ท่านอาจารย์ พวกเราจะขึ้นเขาไปดูกันเมื่อไหร่ ล่าสัตว์ป่ากลับมาสักหน่อย เนื้อในหมู่บ้านใกล้จะหมดแล้ว!”
พอโจวจิ่งฮวาได้ยินว่าจะไปล่าสัตว์ ก็วิ่งเข้ามาอย่างตื่นเต้น “ท่านอาจารย์ พวกเราจะไปล่าสัตว์กันหรือ? ไปเมื่อไหร่? พาข้าไปด้วย ข้าก็อยากไป!”