จ้าวหลันออกมาดูอยู่หลายรอบแล้ว “หว่านชิงกับคนอื่น ๆ ออกไปหลายวันแล้ว ไม่รู้ว่าเมื่อไรถึงจะกลับมา”
หลี่หว่านเหลียนจับมือจ้าวหลันไว้ “ท่านแม่ไม่ต้องกังวล พี่รองกับพี่ใหญ่ต้องไม่เป็นไรแน่นอน!”
จ้าวหลันพยักหน้า ก่อนหันหลังเดินกลับเข้าบ้าน
เพิ่งหมุนตัวก็ได้ยินเสียงตะโกนจากด้านหลัง “ท่านป้าจ้าว พวกเรากลับมาแล้ว!”
จ้าวหลันถามอย่างยินดี “กลับมาแล้วหรือ ไม่มีใครบาดเจ็บใช่ไหม?”
หลี่หว่านชิงวิ่งเข้ามาคล้องแขนจ้าวหลัน “ท่านแม่ พวกเราไม่เป็นอะไรเลย
ดูสิ พวกเรายังจับวัวกับแพะมาได้ด้วย!”
หลี่หว่านเหลียนรีบวิ่งเข้าไปดูวัว “มีลูกวัวด้วย ต่อไปพวกเราจะช่วยเลี้ยงวัวได้แล้ว!”
หลี่ชิงอวี่ยิ้มพลางปรบมือ “พวกเราก็ช่วยได้เหมือนกัน!”
ผู้ใหญ่บ้านหลี่เห็นทุกคนจูงวัวจูงแพะ ทั้งยังแบกหมูป่า กวาง ไก่ป่า และกระต่ายป่ากลับมาด้วย จึงยิ้มพลางเดินเข้าไปต้อนรับ “ฮ่า ๆ กลับมาแล้วหรือ ล่าสัตว์ได้ตั้งมากมายขนาดนี้เลยหรือ
เก่งจริง ๆ!”
โจวจิ่งฮวาวางกวางที่แบกอยู่ลง แล้วยิ้มกล่าว “ท่านพ่อดูสิ กวางตัวนี้ข้าล่าได้เอง
ตอนนี้ข้าก็ล่าสัตว์เป็นแล้ว!”
โจวจิ่งเถียนรีบพูดขึ้นเช่นกัน “ข้าก็ล่ากระต่ายป่าได้ตัวหนึ่ง!”
โจวฟู่กุ้ยตบไหล่ทั้งสองคน “ดีมาก ไอ้หนุ่ม มีฝีมือล่าสัตว์แบบนี้ ต่อไปก็ไม่ต้องกลัวอดตายแล้ว!”
โจวจิ่งฮวาหัวเราะคิกคัก “ต่อไปข้าจะพยายามให้มากขึ้นอีก!
จะเก่งขึ้นกว่าเดิม!”
โจวจิ่งซงกับโจวจิ่งจู๋ก็วิ่งเข้ามาอย่างดีใจ “ท่านอาจารย์ คราวหน้าพวกเราขอไปด้วยนะ!”
โจวต้าหย่งลูบหัวพวกเขา “ได้ คราวหน้าจะพาไปด้วย!”
ผู้ใหญ่บ้านหลี่ประกาศด้วยรอยยิ้ม “คืนนี้พวกเรามาฉลองกัน กินมื้อดี ๆ สักมื้อ ถือเสียว่าเป็นงานเลี้ยงฉลองเก็บเกี่ยวของหมู่บ้านเรา ต่อไปทุกปีหลังเก็บเกี่ยวฤดูใบไม้ร่วงแล้ว เลือกวันหนึ่งจัดงานเลี้ยงกันได้!”