สองเดือนผ่านไปเช่นนี้เอง
บ้านทุกหลังในหมู่บ้านชิงซานสร้างเสร็จแล้ว
ตรงกลางหุบเขายังเว้นพื้นที่ไว้เป็นลานกว้างแห่งหนึ่ง
ริมลานมีการสร้างเสาไม้สำหรับฝึกกระโดดข้าม ทั้งยังมีอุปกรณ์ฝึกยุทธ์ด้วย
ใกล้ลานมีต้นหลิวเก่าแก่อยู่ต้นหนึ่ง จึงเก็บรักษาไว้
ข้างต้นหลิวมีการสร้างห้องเรียนขึ้นมาหลังหนึ่ง เด็ก ๆ ในหมู่บ้านจะได้มาเรียนหนังสือที่นี่ในยามว่าง
แน่นอนว่าอาจารย์ก็คือโจวจิ่งโม่ ผู้สอบได้เป็นซิ่วไฉ เขากำลังทำหน้ากลุ้มใจอ้อนวอนโจวจิ่งซิว “น้องชาย ให้เจ้ามาเป็นอาจารย์เถอะนะ
พี่ไม่มีความสามารถพอจะรับหน้าที่นี้จริง ๆ
เจ้าก็รู้ว่าข้าสอบเป็นซิ่วไฉได้ก็เพราะเจ้าบังคับให้ไปสอบ
ถ้าไม่มีเจ้า ต่อให้ข้าสอบอีกสิบปีก็ใช่ว่าจะสอบผ่าน!
เห็นแก่พี่เถอะ ให้ข้าเป็นอาจารย์นี่เหมือนจะเอาชีวิตข้าเลย!”
โจวจิ่งซิวกลอกตา ก่อนเดินไปยืนตรงหน้าโจวจิ่งโม่ ส่วนสูงของเขาเพิ่งถึงเอวอีกฝ่ายเท่านั้น เขาชี้ตัวเองพลางถาม “เจ้าเคยเห็นอาจารย์ที่เตี้ยขนาดนี้ไหม?
พี่ชิงมู่กับพวกเขาอายุมากกว่าข้าทั้งนั้น จะให้เรียกข้าว่าอาจารย์
พวกเขาจะเรียกลงหรือ?”
โจวจิ่งโม่ประสานมือเข้าด้วยกัน “คนเก่งย่อมต้องทำงานหนักหน่อย ถือว่าพี่ขอร้องเจ้าเถอะ
หนังสือที่พี่เคยเรียนมา ลืมหมดแล้วหลังจากสอบได้เป็นซิ่วไฉ
แต่เจ้าอ่านหนังสือมาตลอด ไม่เคยวางมือจากตำราแม้แต่นาทีเดียว
เจ้าเหมาะเป็นอาจารย์มากกว่าพี่!”
โจวจิ่งซิวไพล่มือไว้ข้างหลัง “เจ้าช่างเป็นคนที่สอนยากเสียจริง
ร่ำเรียนอย่างหนักมาตั้งหลายปี แต่กลับคืนความรู้ให้อาจารย์จนไม่เหลือสักนิด!
จะให้ข้าช่วยก็ได้ เจ้าไปเกลี้ยกล่อมให้ทุกคนยอมเรียกข้าว่าอาจารย์ก็แล้วกัน!”