โจวจิ่งโม่กับพวกอีกหลายคนหิ้วห่อใหญ่ห่อน้อย พลางบ่นพึมพำว่า “พลังซื้อของผู้หญิงนี่น่ากลัวจริง ๆ
พวกเรามีกันตั้งหลายคน ยังแทบหิ้วของไม่ไหวเลย!”
โจวจิ่งโม่กอดห่อกระดาษน้ำมันที่ใส่ของกินพะรุงพะรังไว้แนบอก พูดอย่างหมดแรงว่า “หว่านชิง พอแค่นี้ได้ไหม ซื้อเยอะพอแล้วนะ ถ้าซื้ออีกคงหิ้วไม่ไหวแล้ว!”
หลี่หว่านชิงเห็นของเต็มมือทุกคน แถมแต่ละคนยังทำหน้าอ่อนแรง ก็อดรู้สึกเกรงใจไม่ได้ “ขอโทษนะ เผลอซื้อเยอะไปหน่อย เดี๋ยวฉันซื้อขนมอีกนิดแล้วเราค่อยกลับกัน!”
พูดจบก็เดินเข้าไปในร้านขนม
หยุนชิงไห่ทิ้งตัวนั่งบนขั้นบันไดหน้าร้าน “รู้อย่างนี้พาคนรับใช้มาด้วยก็ดี จะได้ไม่ต้องเหนื่อยหิ้วของกันขนาดนี้!”
โจวจิ่งซิวนั่งลงข้างเขา “ใครจะคิดว่าพี่หว่านชิงจะซื้อของเก่งขนาดนี้ พวกเราผู้ชายตั้งสี่คนยังหิ้วกันไม่ไหวเลย!”
หลี่หว่านชิงถือขนมสองห่อเดินออกมา พลางคิดอย่างจนใจว่า ถ้าออกมาคนเดียว ของพวกนี้คงถูกเก็บเข้าไปในมิติหมดแล้ว
จะต้องลำบากให้คนอื่นช่วยหิ้วทำไมกัน!
เธอยิ้มพลางเดินออกมา “ไปกันเถอะ กลับก่อนดีกว่า ของที่ต้องซื้อก็ซื้อครบแล้ว!”
ทุกคนเหมือนได้ยกภูเขาออกจากอก “ไป ๆ รีบกลับกันเถอะ!”
พอกลับถึงบ้าน หยุนชิงไห่ก็เรียกคนรับใช้มาสั่งให้ขนของทั้งหมดไปไว้ในห้องของหลี่หว่านชิง
หยุนชิงสือยิ้มพลางพูดว่า “พี่เขย พี่จิ่งโม่ ไปสนามม้ากันเถอะ ไปขี่ม้ายิงธนูกัน!”
โจวจิ่งโม่พยักหน้า “ได้สิ ฉันไม่ได้ขี่ม้ามานานแล้วเหมือนกัน!”
เขาหันไปถามหลี่หว่านชิง “หว่านชิง อยากไปขี่ม้าไหม?”
หลี่หว่านชิงลังเลเล็กน้อย “ฉันขี่ม้าไม่เป็น!”
โจวจิ่งโม่ยิ้มพลางรับรอง “ฉันสอนให้ ขี่ม้าไม่ยากหรอก เธอต้องเรียนได้แน่!”