หลี่หว่านชิงกินอาหารเช้าเสร็จก็ออกไปเดินเที่ยวกับโจวจิ่งโม่ ตั้งใจจะซื้อของฝากให้คนที่บ้าน โจวจิ่งโม่ยิ้มพลางพูดว่า “วันนี้ข้าจะซื้อของกลับไปให้เยอะหน่อย จะได้มีของอร่อยไปฝากเจ้าตัวเล็กหลายคนนั่นด้วย!”
โจวจิ่งซิวพยักหน้า “งั้นไปเดินเที่ยวด้วยกันเถอะ!”
หยุนชิงสือกับหยุนชิงไห่วิ่งเข้ามาพร้อมรอยยิ้ม “พวกเราสองคนก็จะไปด้วย มาที่นี่หลายวันแล้ว ยังไม่ได้เดินเที่ยวให้ดีเลย วันนี้ไปเที่ยวด้วยกันพอดี!”
โจวจิ่งโม่ยิ้มพลางพยักหน้า “ได้ ไปด้วยกัน!”
ทั้งหลายพูดคุยหยอกล้อกันพลางเดินออกไป บนถนนมีผู้คนเดินขวักไขว่
เสียงพ่อค้าแม่ค้าร้องเรียกลูกค้า “ถังหูลู่จ้า!”
“ซาลาเปาไส้เนื้อสด หอมกรุ่นขาวนุ่ม!”
“ปาท่องโก๋กรอบอร่อยจ้า!”
โจวจิ่งโม่มองถนนที่คึกคัก “ไม่ได้เดินเล่นบนถนนที่ครึกครื้นขนาดนี้มานานแล้วจริง ๆ!”
หยุนชิงสือชี้ไปยังแผงขายเกี๊ยวน้ำข้างทาง “พวกเราไปกินเกี๊ยวน้ำกันสักหน่อยไหม?
ได้ยินมาว่าเกี๊ยวน้ำร้านนี้อร่อยมาก!”
พวกเขาเดินไปถึงแผงเกี๊ยวน้ำแล้วสั่งมาหลายชาม โจวจิ่งซิวพูดอย่างจนใจว่า “ลูกพี่ลูกน้อง เพิ่งกินอาหารเช้าเสร็จก็หิวอีกแล้วหรือ?”
หยุนชิงสือเกาจมูกอย่างเขิน ๆ “ก็จู่ ๆ ข้าก็อยากกินเกี๊ยวน้ำนี่นา!”
ขณะนั้น คนสองคนที่โต๊ะข้าง ๆ กำลังคุยกัน ชายร่างผอมคนหนึ่งพูดว่า “รู้หรือไม่ ฮ่องเต้องค์ใหม่ขึ้นครองราชย์แล้วสังหารขุนนางไปตั้งหลายคน
ล้วนเป็นขุนนางใหญ่ฝ่ายเป็นกลางที่ไม่ยอมสนับสนุนองค์รัชทายาทกับตระกูลหวังมาก่อน!”
ชายร่างอ้วนอีกคนถามว่า “จริงหรือ? ถ้าอย่างนั้นตอนนี้ต้าจาวก็มีแต่คนตระกูลหวังที่ชี้เป็นชี้ตายแล้วสินะ?
แล้วชาวบ้านธรรมดาอย่างพวกเราจะยังมีวันดี ๆ ได้อยู่หรือ?”
ชายร่างผอมตอบ “ก็ใช่น่ะสิ ตอนนี้หลายพื้นที่มีผู้ประสบภัยลุกฮือก่อกบฏ ที่ชายแดนสงบสุขได้ขนาดนี้ก็เพราะมีกองทัพตระกูลหยุนประจำการอยู่