พวกเขากลับจากขี่ม้าพอดีกับเวลาอาหารเย็น
บ่าวรับใช้ในห้องอาหารจัดวางกับข้าวเรียงกันจนเต็มโต๊ะ ทุกคนในตระกูลหยุนต่างนั่งประจำที่
แม่ทัพอาวุโสหยุนยิ้มพลางนั่งลง แล้วกล่าวว่า “คนกันเองทั้งนั้น ไม่ต้องเกรงใจ!”
ทุกคนเริ่มกินข้าวกันเงียบ ๆ กับข้าวของตระกูลหยุนเรียบง่าย มีเพียงผัดจานเล็ก ๆ ไม่กี่อย่าง
คนทั้งบ้านรวมกันก็ทำกับข้าวเพียงสิบกว่าจานเท่านั้น
พระสนมหยุนคีบเนื้อใส่ชามของโจวจิ่งซิว “เซวียนเอ๋อร์ กินเนื้อหน่อย ดูผอมเชียว กินเยอะ ๆ จะได้บำรุง!”
โจวจิ่งซิวคีบเนื้อในชามเข้าปาก “ขอบพระทัยท่านแม่!”
พระสนมหยุนส่ายหน้ายิ้ม ๆ “กับแม่ ไม่ต้องเกรงใจขนาดนั้นหรอก!”
หญิงชราซูยิ้มแล้วกล่าวว่า “บ้านเราไม่ได้พร้อมหน้าพร้อมตานั่งกินข้าวร่วมโต๊ะกันแบบนี้มานานแล้ว
เมื่อก่อนพวกเจ้าอยู่ชายแดน ส่วนพวกแม่ ๆ อยู่เมืองหลวง
ทั้งปียังแทบไม่ได้เจอกันสักครั้ง ตอนนี้ดีแล้ว ได้อยู่ด้วยกันทุกวัน
รู้สึกเหมือนฝันไปเลย!”
อู๋ซื่อพยักหน้ายิ้ม “ท่านแม่พูดถูก เมื่อก่อนพวกเราเป็นห่วงความปลอดภัยของพวกเจ้าที่ชายแดนตลอดทั้งปี
กินข้าวก็ไม่รู้รส จะเหมือนตอนนี้ที่ได้อยู่ด้วยกันทุกวันได้อย่างไร!”
หยุนชิงสือกลืนเนื้อในปากลงแล้วพูดอวดว่า “ท่านพ่อ วันนี้ข้ายิงธนะแพ้พี่รองด้วยนะ!
ยิงจากบนหลังม้าได้สิบแต้ม เก่งใช่ไหมล่ะ!”
หยุนชิงไห่กลอกตา “ข้าตั้งใจออมมือให้ต่างหาก คิดจริง ๆ หรือว่าเจ้าจะชนะข้าได้!”
หยุนเฟิงหัวเราะเสียงดัง “พวกเจ้าทำได้ดีทุกคน! เป็นลูกชายที่ดีของพ่อทั้งนั้น!”
หลี่หว่านชิงยิ้มบาง ๆ แล้วกินกับข้าวเงียบ ๆ
พระสนมหยุนยิ้มพลางกล่าวว่า “หว่านชิง พวกเจ้าทำตัวตามสบายเหมือนอยู่บ้านตัวเองเถอะ ไม่ต้องเกรงใจ!