ภายในค่ายทหารเริ่มวุ่นวายขึ้น ทุกคนต่างเตรียมพร้อมรับมือกับสงครามที่กำลังจะมาถึง!
ในกระโจมบัญชาการ แม่ทัพอาวุโสหยุนยืนอยู่ข้างโต๊ะ บนโต๊ะมีแผนที่ต้าจาวกางอยู่!
เขาชี้ไปยังฝู่อวิ๋นซู่แล้วสั่งการว่า “หยุนจิ่น เจ้าส่งคนกลุ่มหนึ่งลำเลียงเสบียงไปให้ที เจ้าเมืองฝู่อวิ๋นซู่เป็นคนของเรา
ตอนนี้ทั้งฝู่อวิ๋นซู่และด่านชายแดนในต้าจาวล้วนอยู่ในมือเรา ไม่ต้องกังวล
เราจะเดินทางไปทางตะวันตก มุ่งหน้าไปยังฝู่เหิงเจียงที่อยู่ใกล้ด่านชายแดน ก่อนหน้านี้ข้าเคยผ่านไปดูแล้ว บ้านเมืองสงบเรียบร้อย เจ้าเมืองก็เป็นคนที่ยืนหยัดเพื่อประชาชน
ข้าอยากพาเซวียนเอ๋อร์ไปดูก่อน หากเกลี้ยกล่อมให้เจ้าเมืองสนับสนุนเราได้ เราก็ไม่ต้องส่งทหารไป
แถมยังจะได้กำลังคนและสิ่งของมาสนับสนุนเพิ่มอีกด้วย!”
หยุนเจิงพยักหน้า “ได้ หากช่วยลดการสูญเสียชีวิตของชาวต้าจาวได้ก็ดีที่สุด!
ท่านพาเซวียนเอ๋อร์ไปด้วย แล้วพาคนไปให้มากหน่อย เมื่อเช้านี้เราเพิ่งได้รับจดหมายจากเมืองหลวง องครักษ์ลับที่ไทเฮาส่งมาเคลื่อนไหวแล้ว น่าจะมาฆ่าเซวียนเอ๋อร์!
เพราะฉะนั้นพวกท่านต้องพาคนไปให้มาก!”
โจวจิ่งซิว—ไม่สิ ตอนนี้ควรเรียกว่าเจาจิ้นเซวียนแล้ว—ยิ้มกล่าวว่า “ท่านน้ารอง ไม่ต้องห่วง ข้าเองก็ปกป้องตัวเองได้!”
หยุนเจิงไม่เห็นด้วย “ฝีมือของเจ้ารับมือองครักษ์ทั่วไปได้ก็จริง แต่พวกองครักษ์ลับมีฝีมือสูง
ยังไงก็ต้องระวังไว้หน่อย!”
เจาจิ้นเซวียนพยักหน้าอย่างจนใจ “ก็ได้!”
แม่ทัพอาวุโสหยุนกล่าวว่า “เช่นนั้นสองวันนี้เตรียมตัวกันก่อน อีกสามวันข้าจะพาเซวียนเอ๋อร์ไป พวกเจ้ารอฟังข่าวจากข้าก็แล้วกัน”
หยุนเฟิงยิ้มพลางกล่าวว่า “ในที่สุดก็ได้คิดบัญชีกับไอ้เฒ่าแซ่หวังนั่นเสียที แล้วหวังฉี่อาน ไอ้กระจอกนั่นยังเก็บไว้หรือ?”