โจวจิ่งซิวมองโจวจิ่งโม่แวบหนึ่ง ก่อนหันไปพูดกับแม่ทัพอาวุโสหยุนว่า “กลับไปได้ แต่ข้าอยากให้พี่ชายกับพวกเขากลับไปพร้อมกับข้าด้วย!”
แม่ทัพอาวุโสหยุนยิ้มพลางพยักหน้า “ได้แน่นอน พวกเจ้าทุกคนไปด้วยกันได้!
แต่ตอนนี้ข้างนอกไม่ปลอดภัย ข้าก็อยู่ที่นี่นานไม่ได้เช่นกัน
หากคนที่ตามล่าสังหารพวกเราหาข้าไม่พบจากข้างนอก
ก็อาจไล่ตามลำน้ำขึ้นมาจนเจอที่นี่ได้ เพราะฉะนั้นข้าต้องรีบออกไป
ให้พวกเขาพบข้า หุบเขาแห่งนี้ของพวกเจ้าถึงจะปลอดภัย!”
โจวต้าหย่งพยักหน้า “ตกลง พวกเราจะออกไปพรุ่งนี้!
พวกเราจะไปด่านชายแดนกับท่านด้วย จะได้สอบถามสถานการณ์ข้างนอกเสียหน่อย!”
แม่ทัพอาวุโสหยุนประสานมือคารวะขอบคุณ “ขอบคุณพวกเจ้าที่จะกลับไปกับพวกเรา
ถ้าอย่างนั้นตอนนี้เราคุยเรื่องมันเทศ วุ้นเส้น และบะหมี่กึ่งสำเร็จกันก่อนดีหรือไม่?”
โจวจิ่งโม่ลุกขึ้นยืน “ข้าจะไปตามผู้ใหญ่บ้านกับคนอื่น ๆ มาคุยเรื่องนี้ด้วยกัน!”
เขาเพิ่งพูดจบ ก็ได้ยินเสียงผู้ใหญ่บ้านดังขึ้น “ฮ่า ๆ ไม่ต้องไปหรอก ข้ามาถึงแล้ว!”
จ้าวหลันลุกขึ้นยืน “ข้าจะพาเด็ก ๆ ออกไปเล่น พวกท่านคุยกันเถิด!”
จากนั้นนางก็พาเด็กเล็ก ๆ ออกไป
ผู้ใหญ่บ้านหลี่นั่งลงบนเก้าอี้ จิบน้ำก่อนถามว่า “ท่านแม่ทัพหยุนต้องการสินค้าเท่าไรหรือ?”
แม่ทัพอาวุโสหยุนตอบ “ตอนนี้ยังบอกไม่ได้ว่าจะขนออกไปได้เท่าไร”
หลี่หว่านชิงยิ้มพลางพูดว่า “ท่านผู้ใหญ่บ้าน ท่านแม่ทัพหยุนคือแม่ทัพอาวุโสหยุน เบื้องหลังเขามีกองทัพตระกูลหยุนทั้งกอง พวกเราผลิตได้เท่าไร พวกเขาก็รับซื้อไหวทั้งนั้น!”
ผู้ใหญ่บ้านหลี่รีบลุกขึ้นคารวะ “ที่แท้ก็เป็นแม่ทัพอาวุโสหยุน! ถ้าเช่นนั้นท่านบอกมาได้เลยว่าต้องการเท่าไร พวกเราจะทำให้เท่านั้น!”