เตรียมอาหารเย็นเสร็จแล้ว โจวจิ่งซิวนั่งอยู่ข้างแม่ทัพอาวุโสหยุน
เขาหยิบมันเทศลูกหนึ่งยื่นให้แม่ทัพหยุน “ท่านตากินมันเทศสิ!”
แม่ทัพอาวุโสหยุนถามอย่างสงสัย “มันเทศคืออะไรหรือ?”
ผู้ใหญ่บ้านหลี่ยิ้มกล่าว “นี่เป็นของดี ผลผลิตสูงมาก ที่ดินหนึ่งหมู่เก็บเกี่ยวได้ถึง 1,000 จินเชียว
แป้งมันเทศยังเอามาทำเส้นได้ด้วย เป็นของดีเหมือนกัน เก็บไว้ได้นาน จะต้มกินหรือผัดกินก็อร่อยทั้งนั้น
ท่านผู้เฒ่าหยุนรีบลองชิมดูสิ!”
เฮยจื่อถามอย่างประหลาดใจ “ที่ดินหนึ่งหมู่ได้ตั้ง 1,000 จินเชียวหรือ? ไม่ได้หลอกกันใช่ไหม?”
“ฮ่า ๆ ตอนที่ข้าได้ยินครั้งแรกก็ประหลาดใจเหมือนกัน แต่ความจริงก็คือพวกเราปลูกแล้วได้ผลผลิตมากกว่าหนึ่งพันจินต่อที่ดินหนึ่งหมู่จริง ๆ!”
ผู้ใหญ่บ้านกล่าวอย่างภาคภูมิใจ!
เฮยจื่อหยิบมันเทศขึ้นมากัดคำหนึ่ง เนื้อนุ่มละมุน หอมหวานอร่อย “อร่อยเกินไปแล้ว ซ่วยจื่อ เจ้าก็ลองชิมสิ!”
ซ่วยจื่อกัดคำหนึ่งแล้วพยักหน้า “มันเทศนี่เป็นของดีจริง ๆ!
ผู้ใหญ่บ้าน ท่านขายของพวกนี้ไหม? พวกเราซื้อกลับไปทำเป็นเมล็ดพันธุ์ได้หรือไม่?”
ผู้ใหญ่บ้านหลี่ยิ้มกล่าว “ปีนี้พวกเราเพิ่งเริ่มปลูก มีไม่มากนัก หลังจากเก็บไว้กินแล้ว เมล็ดพันธุ์ที่เหลือคงขายให้พวกเจ้าได้มากที่สุดสองร้อยจิน!”
แม่ทัพหยุนพยักหน้า “สองร้อยจินก็ได้ ไม่รู้ว่ามันเทศนี่ปลูกอย่างไร?
ต้องมีข้อกำหนดอะไรเกี่ยวกับดินหรือไม่?”
ผู้ใหญ่บ้านหลี่ส่ายหน้า “ไม่ต้องการอะไรมาก ปลูกตามปกติก็พอ!
รีบลองชิมหมูตุ๋นเส้นนี่สิ รสชาติดีมาก!”
เฮยจื่อคีบอาหารไม่หยุด พยักหน้ารัว ๆ “อื้ม ๆ อร่อยจริง ๆ ลื่นนุ่มแถมยังเหนียวหนึบ อร่อยกว่าบะหมี่เสียอีก!”
แม่ทัพอาวุโสหยุนลองชิมหนึ่งคำ “ไม่เลวเลย เก็บรักษาได้นานใช่หรือไม่?