หลี่หว่านชิงถูกเสียงนกร้องด้านนอกปลุกให้ตื่น
เธอลืมตาขึ้น เห็นว่าฟ้าด้านนอกยังสลัวอยู่ จึงนอนพักอีกครู่หนึ่งก่อนลุกจากเตียง
พอออกมา คนในบ้านก็ลุกขึ้นมาเริ่มออกกำลังกายกันแล้ว
เธอล้างหน้าแล้วเข้าร่วมวิ่งด้วย
จากนั้นก็ทำท่าสควอต กระโดดกบ และชกมวย
ต่อมาก็จับคู่ประลองกัน
แม่ทัพอาวุโสหยุนยืนดูอยู่ด้านหลัง พอเห็นแล้วก็สนอกสนใจ จึงยิ้มถามโจวต้าหย่งว่า “พวกเรามาประลองกันสักหน่อยดีไหม?”
โจวต้าหย่งปาดเหงื่อบนใบหน้า “ได้สิ เชิญท่านแม่ทัพ!”
แม่ทัพอาวุโสหยุนปล่อยหมัดว่องไวราวสายลม “รับมือ!”
โจวต้าหย่งหลบได้ ทั้งสองประมือกันไปมากว่ายี่สิบกระบวนท่า แต่ก็ยังไม่มีใครแพ้ชนะ
ยิ่งสู้ ทั้งคู่ก็ยิ่งฮึกเหิม ได้พบคู่ต่อสู้ที่สูสีจนรู้ใจกัน
ผ่านไปอีกสิบกว่ากระบวนท่า ทั้งสองก็ยังผลัดกันรุกผลัดกันรับอย่างสูสี
โจวต้าหย่งหัวเราะลั่น “สะใจจริง! ท่านแม่ทัพเก่งมาก!”
แม่ทัพอาวุโสหยุนยิ้มพลางพยักหน้า “น้องโจวก็เก่งมากเหมือนกัน!”
จ้าวหลันยิ้มพลางเรียก “รีบมากินข้าวได้แล้ว!”
ทุกคนกินอาหารเช้าเสร็จก็ออกเดินทาง ชาวบ้านช่วยกันขนของป่าของพวกเขาขึ้นเรือ
ครั้งนี้คนที่ไปด้วยมีเพียงพี่น้องโจวจิ่งโม่ โจวต้าหย่ง และหลี่หว่านชิง พวกเขาจะไปสำรวจเส้นทางก่อน!
จ้าวหลันยื่นตะกร้าสะพายหลังให้หลี่หว่านชิง “หว่านชิง ออกไปข้างนอกต้องระวังตัวให้ดีนะ ตามอาจารย์ให้ติด
รีบไปรีบกลับล่ะ!”
หลี่หว่านชิงยิ้มพลางพยักหน้า “ท่านแม่ไม่ต้องเป็นห่วง ข้าจะระวังตัว พอจัดการธุระเสร็จพวกเราก็จะกลับมา!”
โจวต้าหย่งกล่าวว่า “พวกท่านกลับไปกันเถอะ!”
ทุกคนขึ้นเรือ เฮยจื่อกับโจวจิ่งโม่เริ่มพายเรือ!
หลี่หว่านชิงโบกมือลาจ้าวหลัน “ท่านแม่ แล้วพบกันใหม่!”