หลี่หว่านชิงวิ่งกลับไปยังที่พักชั่วคราวของพวกนาง แล้วหยิบมันเทศออกมาจากกระเป๋าหลายหัว
จากนั้นก็หิ้วถั่วลิสงครึ่งกระสอบกลับมา
ก่อนวางลงบนก้อนหินใหญ่ที่ใช้กินข้าว «ผู้ใหญ่บ้าน ท่านดูสิว่ารู้จักของพวกนี้ไหม»
ผู้ใหญ่บ้านหลี่หยิบมันเทศขึ้นมาดูอย่างสงสัย «นี่คืออะไร ดูคล้ายมันฝรั่งอยู่บ้าง
แต่ใหญ่กว่ามันฝรั่งหน่อย!»
หลี่หว่านชิงยิ้มพลางตอบ «นี่คือมันเทศ ข้าเคยซื้อจากในเมืองมาก่อน
ของสิ่งนี้ดีมาก เถ้าแก่ร้านบอกข้าว่า หากปลูกได้ดี หนึ่งหมู่จะเก็บเกี่ยวได้ถึง 1,000 จิน
เอาไปต้มกินแทนอาหารหลักได้ อิ่มท้อง จะเอาไปย่างหรือหุงรวมกับข้าวก็อร่อยทั้งนั้น!»
ผู้ใหญ่บ้านหลี่ถามอย่างประหลาดใจ «หนึ่งหมู่เก็บเกี่ยวได้ปีละกี่จินนะ?
ได้มากขนาดนั้นจริงหรือ?
ถ้าอย่างนั้น ปลูกสัก 4 หมู่ก็พอให้พวกเรากินตลอดฤดูหนาวแล้ว
แม่หนูชิง มีเมล็ดพันธุ์มากขนาดนั้นไหม?»
หลี่หว่านชิงยิ้มแล้วตอบ «มันเทศหนึ่งหัวแตกหน่อได้หลายหน่อ
พอต้นกล้าโตขึ้นก็ตัดแบ่งแล้วปักลงดิน ก็เติบโตต่อได้
เพราะฉะนั้น เมล็ดพันธุ์ที่ข้านำมาปลูกเพาะกล้า ย่อมพอสำหรับปลูก 4 หมู่แน่นอน!»
โจวฟู่เฉียงหัวเราะเสียงดัง «ดีจริง ๆ! พอมีของสิ่งนี้แล้ว ฤดูหนาวปีนี้พวกเราคงไม่ต้องอดอยากแน่!»
หลี่หว่านชิงหยิบถั่วลิสงขึ้นมาอีก «ปลูกถั่วลิสงเพิ่มอีกหน่อยก็ดี เอาไปบีบน้ำมันได้
น้ำมันที่บีบจากถั่วลิสงอร่อยมาก!»
ภรรยาผู้ใหญ่บ้านยิ้มพลางกล่าว «น้ำมันถั่วลิสงอร่อยจริง ๆ
ในเมืองขายค่อนข้างแพง เมื่อก่อนหวยเหรินเคยนำกลับมาบ้าง พวกเราได้กินกันสองสามครั้ง เอามาผัดกับข้าวแล้วหอมมาก!»
ผู้ใหญ่บ้านหลี่กล่าว «ถ้าอย่างนั้นก็ปลูกไว้ด้วย ต่อไปจะได้บีบน้ำมันกิน!
มันฝรั่งก็ปลูกให้มากหน่อย กินแล้วอิ่มท้องเหมือนกัน!»