เช้าวันรุ่งขึ้น ผู้ใหญ่บ้านหลี่ก็เรียกชาวบ้านมาประชุมกัน
“มาคุยกันหน่อยว่าต่อไปจะทำอย่างไร จะบุกเบิกที่ดินก่อนหรือสร้างบ้านก่อนดี?”
โจวฟู่เฉียงคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนตอบว่า “เริ่มบุกเบิกที่ดินก่อนเถอะ ถ้ายังไม่ปลูกธัญพืช ฤดูกาลเพาะปลูกก็จะผ่านไปเสียก่อน
กางเพิงง่าย ๆ ไว้ก่อน พอประทังไปสักสองสามวัน!”
ผู้ใหญ่บ้านหลี่พยักหน้า “ข้าก็คิดเช่นนั้น เช่นนั้นก็เริ่มบุกเบิกที่ดินปลูกพืชกันก่อน!
โจวต้าหย่ง เจ้านำคนไปสักสองสามคน กางเพิงง่าย ๆ ขึ้นมาสักหลายหลัง
ส่วนคนอื่นตามข้าไปตัดหญ้า ขุดดิน แล้วบุกเบิกที่ดิน!”
หลี่ชิงมู่ถือมีดพร้าพลางยิ้มกล่าวว่า “ผู้ใหญ่บ้าน ข้าจะพาน้องชายสองสามคนไปตัดหญ้าด้วย พวกเราก็ทำงานได้เหมือนกัน!”
ผู้ใหญ่บ้านหลี่ยิ้มพลางพยักหน้า “ดีแล้ว มีใจช่วยก็ดีมาก เหนื่อยก็ไปพักเสีย
ยังมีพวกผู้ใหญ่อย่างพวกเราอยู่!”
เด็ก ๆ หลายคนขานรับเสียงดัง “ผู้ใหญ่บ้าน พวกเรารู้แล้ว!”
จากนั้นพวกเขาก็วิ่งไปตัดหญ้าอย่างมีความสุข
อู๋ชุนฮวาหันไปบอกพวกผู้หญิงในหมู่บ้านว่า “พวกเราไปขุดผักป่าสักหน่อย แล้วเก็บผลไม้ป่ามาด้วย!”
แม่เสือหวังสะพายตะกร้าขึ้นหลัง “ไปกันเถอะ เมื่อเช้าข้าเห็นป่าไผ่อยู่ทางโน้น ลองไปดูกันว่ามีหน่อไม้หรือเปล่า!”
จ้าวหลันหยิบจอบขึ้นมา “ไปกันเถอะ ไปขุดผักป่ากันให้มากหน่อย!”
หลี่หว่านชิงพาเด็กผู้หญิงสองสามคนเดินตามหลังไป
“ไปกันเถอะ เดี๋ยวค่อยไปดูที่ป่าไผ่ว่าจะหาหนูไผ่เจอหรือไม่
แล้วก็ล่าสัตว์มาสักหน่อยด้วย!”
หลี่หว่านเหลียนจูงมือหลี่เถียนเถียน “เถียนเถียน ข้าจูงเจ้าเอง”
หลี่เถียนเถียนยื่นมือไปจับมือของนาง “ขอบคุณนะ หว่านเหลียน!”
เมื่อมาถึงป่าไผ่ หลี่หว่านชิงก็แผ่ญาณออกไป เริ่มค้นหาว่ามีหนูไผ่อยู่ตรงไหน