ด่านชายแดนเจิ้นโม่ก็มีฝนตกเช่นกัน หยุนเจิงยืนอยู่กลางม่านฝนบนลานกว้าง มองเหล่าทหารฝึกซ้อม!
ทหารหลายหมื่นนายออกหมัดท่ามกลางสายฝน หยาดน้ำใสไหลรินลงมาตามแก้มของพวกเขาอย่างช้า ๆ
เหงื่อผสมปนเปกับสายฝน!
ฝนครั้งนี้มาตกได้ถูกเวลา พอดีกับที่ถางภูเขารกร้างด้านหลังค่ายทหารเสร็จแล้ว
พอฝนหยุดก็ปลูกข้าวฟ่างได้ เสบียงในกองทัพเหลือไม่มากแล้ว
ทุกวันจึงต้องแบ่งจ่ายอย่างจำกัด ทหารที่กินจุหน่อยต่างก็อิ่มเพียงครึ่งท้อง
กินไม่อิ่มแต่ยังต้องใช้แรงมากทุกวัน ทั้งยังหยุดฝึกไม่ได้ หากชนต่างเผ่าบุกมาแล้วจะต้านทานอย่างไร!
หยุนเจิงนวดหว่างคิ้ว ก่อนเดินเข้าไปร่วมฝึกหมัดกับเหล่าทหาร
เมื่อฝึกเสร็จ เขากลับไปล้างหน้าล้างตา แล้วนั่งกินอาหารเช้าอยู่
ทหารคนหนึ่งเข้ามารายงานว่า “เรียนท่านแม่ทัพ มีคนมาแจ้งที่ประตูเมืองว่าผู้ตรวจการทหารมาถึงแล้ว ตอนนี้เข้าประตูเมืองมาแล้วขอรับ!”
หยุนเจิงพยักหน้า “รู้แล้ว”
ตอนนั้นเอง หยุนเฟิงเดินเข้ามา หยิบหมั่นโถวบนโต๊ะขึ้นมากัดพลางถามว่า “ได้ยินว่าหวังฉี่อานเจ้าเศษสวะนั่นมาถึงแล้วหรือ?”
หยุนเจิงพยักหน้า “เข้ามาในเมืองแล้ว”
หยุนเฟิงดื่มน้ำไปอึกหนึ่ง ก่อนถุยน้ำลายออกมา “ตาแก่แซ่หวังส่งลูกชายเศษสวะของตัวเองมาที่ชายแดน ก็แค่อยากทำให้พวกเรารำคาญน่ะสิ!
คนอย่างเขามาชายแดนจะมีประโยชน์อะไร คิดจริง ๆ หรือว่าจะมีอิทธิพลต่อกองทัพตระกูลหยุน!”
หยุนเจิงเคาะนิ้วลงบนโต๊ะเบา ๆ “ตอนนี้ไม่ใช่เวลามามัวคิดเรื่องพวกนี้
เสบียงในกองทัพเหลือไม่มากแล้ว อย่างมากก็พอประทังได้อีกสองเดือน ตอนนี้หลายพื้นที่ประสบภัย ราชสำนักก็ไม่จ่ายเบี้ยหวัดทหาร กองทัพตระกูลหยุนเลี้ยงดูทหารกันเองมาหนึ่งปีแล้ว
ไม่มีใครเคยมาไต่ถาม ตอนนี้กลับส่งผู้ตรวจการทหารมา คิดว่ากองทัพตระกูลหยุนรังแกได้ง่ายหรืออย่างไร!