ทุกคนกลับมายังโถงใหญ่ แม่ทัพอาวุโสหยุนเดินไปนั่งที่นั่งประธาน ก่อนเอ่ยเสียงเรียบว่า “ตอนนี้พวกเรากับฮ่องเต้แตกหักกันแล้ว หนทางเดียวที่เหลืออยู่คือต้องดึงเขาลงจากบัลลังก์ มิฉะนั้นสิ่งที่รอพวกเรามีเพียงความพินาศ!”
จากนั้นเขาหันไปมองโจวต้าหย่งและคนอื่น ๆ “วันนี้ขอบคุณพวกเจ้าที่ลงมือช่วยเหลือ แต่แบบนี้พวกเจ้าก็ผูกชะตาไว้กับตระกูลหยุนแล้ว หากพวกเราพ่ายแพ้ ฮ่องเต้ย่อมไม่ปล่อยพวกเจ้าไปเช่นกัน เป็นตระกูลหยุนที่ทำให้พวกเจ้าต้องพลอยเดือดร้อนไปด้วย!”
โจวต้าหย่งตอบอย่างไม่ใส่ใจว่า “จิ่งซิวเป็นศิษย์ของข้า แต่เดิมพวกเราก็เป็นครอบครัวเดียวกันอยู่แล้ว ต่อให้ไม่ช่วยตระกูลหยุน ฮ่องเต้ก็ไม่ปล่อยพวกเราไปอยู่ดี!”
โจวจิ่งโม่ยิ้มแล้วพูดว่า “นั่นสิ จิ่งซิวเป็นน้องชายข้า ในฐานะพี่ชาย ข้าจะไม่ช่วยเขาแล้วจะให้ช่วยใครเล่า!”
หลี่หว่านชิงยิ้มพลางพยักหน้า “พวกเราเป็นครอบครัวเดียวกันมานานแล้ว ในใจข้า จิ่งซิวก็เหมือนน้องชายแท้ ๆ!”
ดวงตาของโจวจิ่งซิวแดงก่ำ เขาเอ่ยเสียงสะอื้นว่า “ขอบคุณท่านอาจารย์ พี่ใหญ่ และพี่หว่านชิง!”
โจวจิ่งโม่ลูบศีรษะเขา “คนกันเองทั้งนั้น ไม่ต้องเกรงใจ!”
โจวจิ่งซิวมองทุกคนแล้วพยักหน้าแรง ๆ ไม่ว่าต่อไปเขาจะไปได้ไกลเพียงใด ก็จะไม่มีวันลืมบุญคุณที่พวกเขามีต่อตน!
ฮูหยินผู้เฒ่าซูเช็ดน้ำตาที่หางตา “เอาละ พวกเจ้าหารือธุระกันเถอะ ข้าจะพาพวกนางไปเตรียมมื้อกลางวันก่อน!”
กล่าวจบก็พาสตรีหลายคนออกไป
แม่ทัพอาวุโสหยุนลุกขึ้นกล่าวว่า “พวกเจ้าตามข้าไปห้องหนังสือ หว่านชิง พวกเจ้าก็มาด้วย!”
ทุกคนมาถึงห้องหนังสือ สาวใช้ยกน้ำชามาวางให้เรียบร้อย ก่อนถอยออกไปและปิดประตูให้สนิท
หยุนเจิงยกถ้วยชาขึ้นจิบ “ท่านพ่อ ตอนนี้เราต้องชิงลงมือก่อน บุกเมืองหลวงไปเลย! เมื่อไม่นานมานี้สายสืบเผ่าหูรายงานมาว่า สุขภาพของฉานอวี๋ดูเหมือนจะมีปัญหา องค์ชายใหญ่กับองค์ชายรองกำลังแย่งชิงตำแหน่งฉานอวี๋กันอย่างดุเดือด ช่วงนี้พวกเขาคงไม่มีแรงมารุกรานเรา ดังนั้นตอนนี้จึงเป็นโอกาสดีที่สุดที่เราจะชิงอำนาจฮ่องเต้!”