ทั้งสามเดินเลียบแม่น้ำมาสองวันแล้ว รอบด้านมีแต่ป่าไม้กับสายน้ำ อย่าว่าแต่คนเลย แม้แต่สัตว์ก็แทบไม่มี
บางครั้งพวกเขาล่ากระต่ายป่ากับไก่ป่ามาย่างกินได้ไม่กี่ตัว
ฝีมือทำอาหารของทั้งสามเรียกได้ว่ายากจะบรรยาย
ทำได้แค่ย่างให้สุก ส่วนรสชาติน่ะหรือ? รับรองว่าไม่ถึงตายแน่นอน
ไม่เค็มก็ไหม้!
เฮยจื่อชี้ไปที่เรือด้วยความยินดี “ท่านแม่ทัพ นั่นเรือ พวกเรานั่งเรือออกไปจากที่นี่ได้แล้ว!”
สวรรค์เท่านั้นที่รู้ว่าหลายวันมานี้เขากินเนื้อย่างฝีมือตัวเองจนแทบจะอาเจียน
รสชาตินั่นน่ะหรือ แค่คิดก็ไม่อยากนึกถึงแล้ว ตอนนี้ถ้าได้กินบะหมี่ร้อน ๆ สักชาม
เขาคงมีความสุขจนร้องไห้ออกมาได้เลย!
ทั้งสามเดินไปถึงข้างเรือ ซ่วยจื่อตรวจดูแล้วเอ่ยว่า “ท่านแม่ทัพ เรือยังใหม่มาก ดูออกเลยว่าเพิ่งทำขึ้นมา
แถวนี้น่าจะมีคนอาศัยอยู่ พวกเราลองไปหาดูก่อนไหม?”
เฮยจื่อกวาดตามองรอบ ๆ เมื่อไม่เห็นใครอยู่ใกล้ ๆ จึงพูดว่า “แถวนี้จะมีคนได้ยังไง รีบลงเรือไปจากที่นี่ก่อนเถอะ พอเจอเมืองแล้ว ถ้าไม่ไหวพวกเราก็ทิ้งเงินไว้ตรงนี้สักหน่อย
ถือเสียว่าซื้อเรือลำนี้แล้วกัน!”
แม่ทัพอาวุโสหยุนคิดครู่หนึ่งแล้วพยักหน้า ตอนนี้การตามหาเซวียนเอ๋อร์สำคัญกว่า เขาหยิบเงินห้าสิบตำลึงออกจากอกเสื้อ วางไว้ตรงเสาผูกเรือ
จากนั้นใช้ก้อนหินทับไว้ โดยให้มุมเงินโผล่ออกมานิดหน่อย หากสังเกตดูก็จะเห็นได้
เฮยจื่อเริ่มแก้เชือก เพิ่งแก้ออกและยังไม่ทันขึ้นเรือ
ก็ได้ยินเสียงคนตะโกนมาจากที่ไกล ๆ ว่า “จับขโมย! มีคนขโมยเรือ อาจารย์ รีบมาจับขโมย!”
โจวจิ่งซงวิ่งไปตะโกนไป “อาจารย์ รีบมาที ถ้ายังไม่มาเรือของพวกเราจะหายไปแล้ว!”