ริมแม่น้ำในหุบเขามีเรือจอดอยู่ลำหนึ่ง บรรทุกคนได้ราว 10 คน
โจวต้าหย่งผูกเรือไว้กับฝั่ง พลางยิ้มกล่าวว่า “เรือลำนี้ใช้ได้เลย ข้าลองแล้ว!
อีกสองวันข้าจะพาคนออกไปดูสักหน่อย!”
ผู้ใหญ่บ้านหลี่พยักหน้า “คราวนี้ออกไปซื้อเกลือ ผ้าฝ้าย และของพวกนี้มาสักหน่อย
แล้วก็เอาของป่าจากบนเขาไปขายด้วย!”
โจวต้าหย่งพยักหน้า “ถ้าอย่างนั้นสองวันนี้ข้าจะพาคนขึ้นเขาไปหาของป่ากับล่าสัตว์มาเพิ่ม ถึงตอนนั้นจะได้เอาไปขาย!”
ผู้ใหญ่บ้านหลี่พยักหน้า “ดี แล้วเจ้าจะพาคนเข้าป่ากี่คน?”
โจวต้าหย่งคิดครู่หนึ่งก่อนตอบ “คราวนี้ไปไม่นาน พาคนไปเพิ่มหน่อย ให้พวกเขาได้ฝึกฝนกันด้วย!”
โจวจิ่งซงกับโจวจิ่งจู๋ถามอย่างตื่นเต้น “ท่านอาจารย์ พวกเราก็ไปด้วยได้หรือขอรับ?”
โจวจิ่งโม่ยิ้มกล่าว “ท่านอาจารย์ คราวนี้พาพวกเขาไปด้วยเถิด ข้าจะคอยดูแลพวกเขาเอง!”
โจวต้าหย่งคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพยักหน้า “ได้ พาพวกเจ้าไปด้วยก็ได้ แต่ต้องเชื่อฟัง ห้ามวิ่งซน!”
โจวจิ่งจู๋รับปากอย่างตื่นเต้น “ท่านอาจารย์ ข้าจะเชื่อฟังแน่นอน!”
โจวต้าหย่งลูบศีรษะเขา “ดี! คราวนี้ไปเข้าป่าด้วยกัน!”
โจวจิ่งจู๋หัวเราะร่าแล้ววิ่งออกไป “ข้าจะไปบอกท่านแม่ก่อน ให้ท่านช่วยเตรียมของกินให้พวกเรา!”
ทุกคนกลับมาถึงหมู่บ้าน จ้าวหลันยิ้มถามว่า “เรือเป็นอย่างไรบ้าง ใช้สะดวกไหม?”
โจวต้าหย่งพยักหน้า “ดีเลย สองสามวันนี้พวกเราจะเข้าป่ากันก่อน
ต้องรบกวนน้องจ้าวช่วยเตรียมเสบียงแห้งให้พวกเราหน่อย”
จ้าวหลันรีบไปเตรียมของ “ถ้าอย่างนั้นพวกท่านพักผ่อนเถิด ข้าจะไปทำแป้งทอด แล้วก็ทำเนื้อแห้งให้พกไปด้วย