ท้องพระโรงใหญ่ในพระราชวังต้าจาว ขุนนางยืนอยู่ตรงนั้น ไม่มีใครกล้าส่งเสียง
ฮ่องเต้แค่นเสียงเย็นชา “ตอนนี้กบฏตระกูลหยุนใกล้จะบุกถึงเมืองหลวงแล้ว พวกเจ้ามีวิธีรับมือหรือไม่?
แต่ละคนหดหัวเหมือนนกกระทา ใครยินดีนำทัพไปต้านศึกบ้าง?
ใต้เท้าหวัง เจ้ามีความเห็นอย่างไร?”
ใต้เท้าหวังก้าวออกมาอย่างจนใจ “ทูลฝ่าบาท ตอนนี้เรามีกำลังพลมากที่สุดเพียงสามหมื่นนาย กองทัพตระกูลหยุนนำทหารห้าหมื่นนายมุ่งหน้าไปยังจวนอวิ๋นหยาง
ระหว่างทางยังมีผู้ลี้ภัยเข้าร่วมอย่างต่อเนื่อง ทำให้กำลังพลเพิ่มขึ้นอีก
กระหม่อมเห็นว่าตอนนี้ส่งคนไปเจรจาสงบศึกน่าจะดีกว่าส่งทหารไปโจมตีพ่ะย่ะค่ะ”
หวังขุยก้าวออกมา “ฝ่าบาท ใต้เท้าผู้อาวุโสพูดเช่นนี้เป็นการเพิ่มขวัญกำลังใจให้ศัตรูและบั่นทอนกำลังใจฝ่ายเรา ข้าน้อยยินดีนำทัพไปจับกุมกบฏตระกูลหยุนพ่ะย่ะค่ะ!”
ฮ่องเต้พยักหน้า “ท่านอัครมหาเสนาบดีคิดเห็นเช่นไร?”
อัครมหาเสนาบดีหวังก้าวออกมา “ฝ่าบาท กระหม่อมเห็นว่าเป็นไปได้พ่ะย่ะค่ะ
แม้กำลังพลของเราจะมีไม่พอ แต่เราปราบกบฏอย่างชอบธรรม ทั้งยังสอดคล้องกับเจตจำนงแห่งสวรรค์ ย่อมต้องสำเร็จแน่นอนพ่ะย่ะค่ะ!”
พวกเขาจำเป็นต้องปราบกบฏตระกูลหยุนให้ได้ มิฉะนั้นคนแรกที่จะตายก็คือตระกูลหวังของพวกเขา
พวกเขากับตระกูลหยุนบาดหมางกันจนไม่อาจอยู่ร่วมฟ้าเดียวกันได้แล้ว ถอยก็ต้องตาย สู้ยังพอมีโอกาสรอดอยู่บ้าง!
ฮ่องเต้ลุกขึ้นชี้ไปยังหวังขุย “ท่านหวัง เราแต่งตั้งเจ้าเป็นแม่ทัพใหญ่ห้าวหาญ นำทหารสองหมื่นนายไปช่วยจวนอวิ๋นหยาง
หากเจ้าสังหารกบฏตระกูลหยุนได้ เมื่อกลับมาเราจะตกรางวัลให้อย่างงาม!”
หวังขุยรีบคุกเข่าลง “กระหม่อมน้อมรับพระบัญชา จะไม่ทำให้ฝ่าบาทผิดหวังเด็ดขาด กระหม่อมจะนำศีรษะแม่ทัพเฒ่าหยุนมาถวายฝ่าบาทพ่ะย่ะค่ะ!”