หลี่หว่านชิงมองพวกเขาค่อย ๆ กินขนมปังอย่างระมัดระวัง แววตาไม่มีความโลภ มีเพียงความสุขใจ
เธอแอบเก็บเถาวัลย์ในมือลงไป!
เธอแสร้งทำเป็นไร้เดียงสาแล้วถามว่า “พวกท่านยังอยากกินอีกไหม? ข้ายังมีอีกเยอะเลย”
จ้าวหลันใช้นิ้วแตะหน้าผากเธอเบา ๆ “เก็บของของตัวเองไว้กินบำรุงร่างกายเถอะ พวกเราแค่ลองชิมก็พอ ของดีแบบนี้กินไปก็หมดไป เก็บไว้ค่อย ๆ กินทีหลังดีกว่า!”
หลี่ชิงเหอกับคนอื่น ๆ ก็กินเสร็จแล้ว ไม่ได้ร้องขออีก เพียงยิ้มให้หลี่หว่านชิงอย่างมีความสุข “พี่รองเก่งที่สุดเลย! ต่อไปมีบ้านหลังเล็กนี่แล้วก็ไม่ต้องกลัวหิวอีก!”
จ้าวหลันลูบผมหลี่หว่านชิง “หว่านชิงของบ้านเราเป็นดาวนำโชคที่สวรรค์ส่งมาให้ พ้นเคราะห์ร้ายย่อมมีโชคดีรออยู่!”
จากนั้นนางหันไปกำชับเด็กน้อยทั้งสอง “ต่อไปพวกเจ้าต้องดีกับพี่รองให้มาก นางบอกความลับสำคัญขนาดนี้กับพวกเราแล้ว พวกเจ้าต้องเก็บเป็นความลับ ไม่อย่างนั้นนางอาจต้องตายเพราะเรื่องนี้ เข้าใจไหม?”
เด็กน้อยทั้งสองพยักหน้าหงึก ๆ “เข้าใจแล้ว ท่านแม่!”
หลี่หว่านชิงมองพวกนาง รู้ว่าตัวเองเดิมพันถูกแล้ว น้อง ๆ และมารดาของเธอล้วนเป็นคนดี ต่อไปจ้าวหลันก็คือแม่แท้ ๆ ของเธอ
ตราบใดที่พวกนางไม่ทำร้ายเธอ เธอก็จะปกป้องพวกนางอย่างแน่นอน
หลี่หว่านชิงกอดแขนจ้าวหลันเบา ๆ “ท่านแม่ มีท่านอยู่ด้วยดีจริง ๆ!”
ดวงตาจ้าวหลันค่อย ๆ เอ่อคลอ “แม่มีหว่านชิงอยู่ด้วยก็ดีเหมือนกัน!”
ใช่แล้ว! ดีจริง ๆ!
ความเจ็บปวดในใจทุเลาลงเล็กน้อย น้ำตาสองสายค่อย ๆ ไหลจากหางตา
หลี่หว่านเหลียนหัวเราะพลางปีนขึ้นเตียง “ท่านแม่ ยังมีเสี่ยวเหลียนด้วยนะ ข้าก็ดีเหมือนกัน!”