ร้านสุราและโรงน้ำชาในจวนหย่งอันต่างแอบพูดคุยกันว่า
“ได้ยินหรือไม่? เมื่อคืนตอนกลางดึก องค์รัชทายาทส่งคนไปจับแม่ทัพอาวุโสที่จวนแม่ทัพหยุน กล่าวหาว่าแม่ทัพสมคบคิดกับชนต่างเผ่า
แล้วก็จะยึดจวนแม่ทัพ แต่พอไปถึงกลับพบว่าคนในจวนหนีไปหมดแล้ว
แม้แต่เหรียญทองแดงสักเหรียญก็หาไม่เจอ!”
อีกคนถามอย่างประหลาดใจว่า “จริงหรือ? ตอนนี้ฝ่าบาทสวรรคตแล้ว องค์รัชทายาทคงขึ้นครองราชย์ในเร็ววันนี้
แล้วพวกเรายังจะมีวันดี ๆ ได้อยู่อีกหรือ?”
ชายคนหนึ่งซึ่งนั่งกินข้าวอยู่ข้าง ๆ แต่งกายธรรมดา หน้าตาก็ธรรมดา ค่อย ๆ ขยับเข้าไปใกล้แล้วพูดเสียงเบาว่า “ได้ยินว่าท่านอ๋องรองยังมีชีวิตอยู่นะ
มีข่าวออกมาแล้วว่าอีกไม่นานก็จะหาเขาพบ
เขาเป็นหลานชายของแม่ทัพอาวุโสหยุน นิสัยใจคอย่อมไว้ใจได้กว่าองค์รัชทายาทของพวกเราแน่!
หากเขาได้สืบทอดราชบัลลังก์ ต้าจาวก็ยังพอมีหวัง ชาวบ้านธรรมดาอย่างพวกเราถึงจะมีวันดี ๆ ได้!
อีกอย่าง ข้าได้ยินว่าการสวรรคตของฝ่าบาทมีเงื่อนงำ ลองคิดดูสิว่าใครจะได้ประโยชน์มากที่สุดจากการสวรรคตของฝ่าบาท ข้าเกรงว่า...”
คนเมื่อครู่ถามอย่างสงสัยว่า “ท่านอ๋องรองที่เจ้าว่าคือเจาจิ่นเซวียน บุตรของพระสนมหยุนหรือ แล้วฝ่าบาทก็เป็นองค์รัชทายาท...”
เขายกมือทำท่าปาดคอ
ชายคนนั้นพยักหน้า “อย่าเอาเรื่องนี้ไปพูดต่อเชียว รีบวางแผนไว้แต่เนิ่น ๆ!”
จากนั้นก็แอบออกจากเมืองไป!
บนถนนหลวงนอกเมือง “พระสนม ข่าวลือแพร่กระจายออกไปแล้วเพคะ
ตอนนี้ข่าวแพร่ไปทั่วเมืองแล้วว่าองค์รัชทายาทอาจเป็นคนลงมือสังหารฮ่องเต้
และท่านอ๋องรองยังมีชีวิตอยู่เพคะ!”
พระสนมหยุนพยักหน้า “ทำได้ดีมาก ลงไปรับรางวัลเถอะ!