รถม้ามาถึงหน้าจวนแม่ทัพ ทันทีที่แม่ทัพอาวุโสหยุนลงจากรถม้า
คนเฝ้าประตูเห็นผู้ที่ลงมา ก็หันหลังวิ่งเข้าไปด้านในทันที พลางร้องบอกว่า “ท่านแม่ทัพน้อย ท่านแม่ทัพอาวุโสกลับมาแล้ว! ถึงหน้าประตูแล้วขอรับ!”
หยุนเจิงกับคนอื่น ๆ วิ่งออกมาจากห้อง “ท่านพ่อกลับมาแล้ว งั้นพวกเราไปดูกันเถอะ!”
พระสนมหยุนพาจาวจิ่นซื่อวิ่งออกมา พอเห็นแม่ทัพอาวุโสหยุน นางก็รีบวิ่งเข้าไปกอดด้วยความตื่นเต้น “ท่านพ่อ ท่านไม่เป็นอะไรก็ดีเหลือเกิน!”
แม่ทัพอาวุโสหยุนตบหลังนางเบา ๆ “ข้าจะเป็นอะไรได้ ไม่ต้องเป็นห่วง!”
จาวจิ่นซื่อหัวเราะพลางวิ่งเข้ามากอดขาแม่ทัพอาวุโสหยุน “ท่านตา อุ้ม!”
แม่ทัพอาวุโสหยุนหัวเราะเสียงดังแล้วอุ้มนางขึ้นมา “ซื่อเอ๋อร์คิดถึงท่านตาหรือไม่?”
จาวจิ่นซื่อพยักหน้ายิ้ม ๆ “ซื่อเอ๋อร์คิดถึงท่านตามาก มากที่สุดเลย!”
หยุนเจิงมองคนหลายคนที่ตามมาด้านหลัง ก่อนถามอย่างสงสัย “ท่านพ่อ คนเหล่านี้คือ...”
จากนั้นสายตาก็เหลือบไปเห็นโจวจิ่งซิวที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เขารู้สึกว่าใบหน้าเด็กคนนี้ดูคุ้นตาอยู่บ้าง
แต่ชั่วขณะหนึ่งกลับนึกไม่ออกว่าเคยพบที่ไหน!
โจวต้าหย่งก้าวออกมาแนะนำตัว “ข้าชื่อโจวต้าหย่ง คนเหล่านี้เป็นศิษย์ของข้า โจวจิ่งโม่กับโจวจิ่งซิว ส่วนคนนี้คือหลี่หว่านชิง!”
แม่ทัพอาวุโสหยุนกล่าวยิ้ม ๆ “คนเหล่านี้ล้วนเป็นผู้มีพระคุณช่วยชีวิตข้า!
พวกเรากลับบ้านกันก่อน ข้ามีเรื่องสำคัญจะบอกพวกเจ้า!”
พระสนมหยุนยิ้มพลางพยักหน้าให้ทุกคน “ขอบคุณพวกท่านที่ช่วยชีวิตท่านพ่อ”
จากนั้นนางก็มองโจวจิ่งซิว รู้สึกว่าเด็กคนนี้ชวนให้สนิทสนมด้วย อีกทั้งใบหน้าของเขาก็ดูคุ้นตาอย่างยิ่ง!