คนที่อยู่ต่อในหมู่บ้านโจวมีมากกว่าเดิม ส่วนคนที่ติดตามหัวหน้าหมู่บ้านโจวไปมีเพียงโจวจิ่งโม่กับครอบครัวของลุงใหญ่และลุงรองของพวกเขา
คนอื่น ๆ ไม่ยอมไปแล้ว
ทางหมู่บ้านหลี่เจียก็มีเพียงครอบครัวของจ้าวหลัน หลี่เหล่าเกิน หญิงม่ายอู๋ ท่านย่าหลิว และอีกไม่กี่ครอบครัว รวมถึงหมอหลี่
เขามีตัวคนเดียว จึงยินดีติดตามหลี่หลี่เจิ้งไป
แม้คนที่ออกเดินทางจะมีไม่มาก แต่กลับรู้สึกคล่องตัวขึ้นไม่น้อย
ฝนเพิ่งตกไป ถนนจึงเฉอะแฉะ แต่ฤดูใบไม้ร่วงอากาศปลอดโปร่งเย็นสบาย
ไม่อบอ้าวร้อนระอุเหมือนก่อนแล้ว
ยิ่งเดินลงใต้ไป ก็ยิ่งเห็นต้นไม้เขียวชอุ่ม ระหว่างทางยังพอขุดผักป่าได้บ้าง
ในที่สุดก็ไม่ต้องกินแค่ผักแห้ง โจ๊กข้าว และแป้งอบแห้งอีกต่อไป!
พวกเขาเดินทางมาถึงหมู่บ้านเล็ก ๆ แห่งหนึ่งซึ่งอยู่ไม่ไกลจากเมืองฉางเหอ
แสงอัสดงปลายฟ้าสาดสีแดงฉานไปครึ่งผืนฟ้า ชาวนาข้างทางกำลังทำงานอยู่ในท้องนา
ควันจากเตาลอยกรุ่นขึ้นจากในหมู่บ้าน ภาพเช่นนี้ทำให้ชาวหมู่บ้านหลี่เจียตาแดงก่ำ
เมื่อก่อนภาพแบบนี้พบเห็นได้เป็นประจำในหมู่บ้าน
แต่ตั้งแต่หนีภัยแล้งมาจนถึงตอนนี้ ก็แทบไม่ได้เห็นอีกเลย!
เมื่อมาถึงปากหมู่บ้าน พวกเขาเห็นชายชราคนหนึ่งแบกจอบกำลังจะกลับบ้าน หลี่หลี่เจิ้งจึงก้าวเข้าไปถามว่า “พี่ชาย ขอถามหน่อยว่าที่นี่เรียกว่าที่ใด?
จากที่นี่ต้องเดินอีกไกลแค่ไหนถึงจะถึงเมืองฉางเหอ?”
ชายชรามองกลุ่มคนที่สวมเสื้อผ้าปะชุนและหอบหิ้วสัมภาระพะรุงพะรังด้วยความสงสัย ก่อนถามว่า “พวกท่านหนีภัยแล้งมากันหรือ?
แถวนี้อยู่ใกล้เมืองฉางเหอมาก เดินอีกวันเดียวก็ถึง
แต่ตอนนี้เมืองฉางเหอไม่อนุญาตให้คนนอกเข้าไปแล้ว