หลี่หว่านชิงสูดอากาศบริสุทธิ์เข้าเต็มปอด
ในที่สุดอากาศก็ไม่แห้งแล้งและอึดอัดอีกต่อไป
จ้าวหลันตะโกนเรียกมาจากที่ไกล ๆ ว่า “หว่านชิง มากินข้าว!”
“มาแล้ว!” หลี่หว่านชิงวิ่งเข้าไป ทุกคนเริ่มกินกันแล้ว
หลี่หว่านเหลียนกลืนแผ่นแป้งในปากลงไป ก่อนถามว่า “ท่านแม่ พวกเราจะขึ้นเขาอีกแล้วหรือเจ้าคะ?”
จ้าวหลันพยักหน้า “ใช่แล้ว ต้องปีนเขาอีกแล้ว! พวกเจ้ากลัวหรือไม่?”
เด็ก ๆ หลายคนส่ายหน้า “ไม่กลัว!”
“ถ้าอย่างนั้นก็รีบกินให้เสร็จ แล้วพวกเราจะออกเดินทางกัน!”
จ้าวหลันมองเด็ก ๆ ที่ก้มหน้าก้มตากินข้าว แม้พวกเขาจะต้องหนีภัยกันมาตลอด แต่ก็ไม่เคยอดอยาก
เด็ก ๆ ต่างแข็งแรงขึ้นกว่าเมื่อแรกเริ่มมาก!
หัวหน้าหมู่บ้านหลี่สะพายตะกร้าขึ้นหลังแล้วตะโกนว่า “เตรียมพร้อมกันแล้วใช่ไหม พวกเราออกเดินทางกัน!”
เมื่อหัวหน้าหมู่บ้านออกคำสั่ง ชาวบ้านหมู่บ้านชิงซานก็เริ่มมุ่งหน้าเข้าไปในภูเขาลึกที่ไม่รู้จัก!
ภูเขาแถบนี้เป็นเทือกเขาที่มียอดเขาสูงเรียงต่อเนื่องกัน
หากคนไม่คุ้นเคยเข้ามา ย่อมหลงทางอยู่ในป่าได้แน่
คราวนี้โจวต้าหย่งจึงเป็นคนนำทางอยู่ข้างหน้า
แม้เขาจะไม่คุ้นเคยกับภูเขาแห่งนี้นัก
แต่เขาล่าสัตว์บนเขามาหลายปี จึงพอจะรู้จักป่าดีอยู่บ้าง!
โจวจิ่งฮวาวิ่งจากด้านหลังไปเดินเคียงข้างโจวต้าหย่ง “ท่านอาโจว ท่านสอนข้าล่าสัตว์ได้หรือไม่? ข้าอยากเรียนวิชาต่อสู้กับท่านเหมือนน้องสามและคนอื่น ๆ ด้วย!”
โจวต้าหย่งตบไหล่เขา “ได้สิ เรียกน้อง ๆ ของเจ้ามาด้วย ต่อไปก็ฝึกกับจิ่งโม่และคนอื่น ๆ! พอพวกเราหาที่อยู่มั่นคงได้แล้ว ทุกคนก็มาฝึกด้วยกัน!”