ดวงอาทิตย์ยังคงแผดเผาผืนดินอย่างร้อนระอุ ทุกคนในตระกูลหลี่เดินไปตามทางอย่างยากลำบาก
หลี่หว่านชิงดื่มน้ำอึกหนึ่ง ก่อนส่งกระบอกน้ำให้จ้าวหลัน “ท่านแม่ดื่มน้ำสักหน่อยเถอะ เดินต่ออีกสักพักก็น่าจะได้พักแล้ว!”
จ้าวหลันรับน้ำมาดื่มอึกหนึ่ง “น้ำของเรายังพอไหม?”
หลี่หว่านชิงพยักหน้า “พอเจ้าค่ะ! ไม่รู้ต้องเดินอีกนานแค่ไหนกว่าจะถึงเขตปกครองสู่หนิง!”
โจวต้าหย่งรับถุงน้ำมาดื่มอึกหนึ่ง “น่าจะเดินต่ออีกสามถึงห้าวันก็ถึงแล้ว!
แต่ไม่รู้ว่าตอนนี้เขตปกครองสู่หนิงเป็นอย่างไรบ้าง
หมู่บ้านหลายแห่งที่เราเดินผ่านล้วนร้างผู้คน
ที่นี่แล้งยิ่งกว่าเขตปกครองลั่วผิงของเราเสียอีก
ผู้คนจำนวนมากหนีภัยแล้งไปที่อื่นก่อนพวกเราแล้ว!”
หลี่ชิงซงพยักหน้า “ไม่รู้ว่าคนในเมืองจะยอมให้ผู้ลี้ภัยเข้าเมืองหรือเปล่า!”
โจวจิ่งโม่กล่าวเสียงเรียบ “ตอนนี้ต้าจาววุ่นวายแทบจะทั่วทุกแห่งแล้ว คนของทางการต่างก็เอาตัวรอดกันเอง คอยรีดไถชาวบ้านไปทั่ว เพราะฉะนั้นจะเข้าเมืองได้หรือไม่นั้นก็ยังไม่แน่”
หลี่หว่านเหลียนถามอย่างสงสัย “พวกเรายังเข้าเมืองไม่ได้อีกหรือเจ้าคะ? ข้าไม่ได้หลับบนเตียงมานานมากแล้ว!”
หลี่หว่านชิงลูบศีรษะนาง “วางใจเถอะ อีกไม่นานเราก็จะได้ตั้งหลักแล้ว ถึงตอนนั้นพี่จะเตรียมเตียงที่ดีที่สุดให้เจ้า!”
หลี่หว่านเหลียนยิ้มพลางพยักหน้า “ได้เจ้าค่ะ ข้าเชื่อพี่รอง!”
หลี่หลี่เจิ้งตะโกนมาจากด้านหน้า “ตอนเที่ยงอากาศร้อนเกินไป พวกเราพักตรงนี้สักหน่อยแล้วค่อยเดินทางต่อ!”
ทุกคนเริ่มหาที่พักกันอย่างช้า ๆ
ต้มน้ำร้อนดื่ม กินเสบียงแห้ง แล้วพักสักครู่จะได้ออกเดินทางต่อ!
หลี่จินเป่ากินเสบียงแห้งในมือหมดแล้วก็เห็นหลี่ชิงเหอกำลังกินเนื้อแห้งอยู่ไม่ไกล เขาเองก็อยากกินบ้าง