ชาวบ้านเห็นพวกเขาลากสัตว์ป่าสองตัวกลับมา ต่างเบิกตากว้างอ้าปากค้าง ตกตะลึงจนพูดไม่ออก!
ผู้ใหญ่บ้านหลี่พูดตะกุกตะกักว่า “พวก...พวกเจ้า...
ล่าสัตว์พวกนี้ได้หรือ?”
โจวต้าหย่งทิ้งไม้ไผ่ที่ใช้ลากหมีดำลง “สัตว์ป่าสองตัวนี้สู้กันเอง พวกเราแค่บังเอิญเก็บตกได้ประโยชน์น่ะ!
พวกเรามีกันแค่ไม่กี่คน จะมีฝีมือถึงขั้นฆ่าสัตว์ป่าสองตัวในคราวเดียวได้อย่างไร!”
โจวฟู่เฉียงหัวเราะเสียงดัง “พวกเจ้าหลายคนโชคดีจริง ๆ!
เรื่องดี ๆ แบบนี้ยังไปเจอเข้าได้!”
หลี่หว่านเหลียนเห็นหลี่หว่านชิงอุ้มลูกเสือตัวน้อยอยู่ในอ้อมแขน
ก็วิ่งเข้าไปหาอย่างดีใจ “พี่รอง นี่ลูกเสือใช่ไหม?
น่ารักจังเลย ขอข้าอุ้มหน่อยได้ไหม?”
หลี่หว่านชิงส่งลูกเสือตัวน้อยให้นาง “อุ้มสิ มันยังเล็ก ระวังอย่าทำตกก็แล้วกัน!”
หลี่หว่านเหลียนรับมาอย่างระมัดระวัง พลางยิ้มและพยักหน้า “ข้าจะระวังค่ะ”
เด็กคนอื่น ๆ ก็พากันเข้ามาล้อม หลี่ชิงเหอค่อย ๆ ลูบหัวลูกเสือตัวน้อย “น้องเล็ก ให้พี่สามอุ้มหน่อยได้ไหม?”
หลี่หว่านเหลียนส่งลูกเสือตัวน้อยให้เขาอย่างทะนุถนอม “ระวังด้วยนะ อย่าทำตกเชียว!”
หลี่ชิงเหอพยักหน้า อุ้มลูกเสือตัวน้อยไว้แล้วลูบหัวมัน
ลูกเสือตัวน้อยหลับตาพักผ่อนอยู่ในอ้อมแขนของเขาอย่างว่าง่าย!
พวกผู้ใหญ่กำลังจัดการเนื้อเสือกับเนื้อหมี
หนังเสือกับหนังหมีเป็นของดี เอาไปขายแลกเงินได้ตั้งมากมาย!
ตอนนี้อยู่ในป่าลึก เนื้อสัตว์คงเอาไปขายไม่ได้ ทำได้แค่หมักเกลือเก็บไว้ค่อย ๆ กินทีหลัง!
ยังดีที่ตอนอยู่เขตปกครองสู่หนิงซื้อเกลือมาไว้ตั้งเยอะ
ไม่อย่างนั้นตอนนี้คงไม่มีเกลือหมักเนื้อ!