กว่าหวังฉี่อานกับพวกจะเก็บข้าวของและออกเดินทางกันอีกครั้ง ก็เป็นวันถัดมาแล้ว
เขาแทบไม่มีเรี่ยวแรงเหลืออยู่เลย หลังจากกินยาที่หมอจัดให้ ก็เอนกายนอนอยู่ในรถม้าแข็งกระด้าง
กลิ่นเหม็นในรถยังคงติดจมูกไม่หาย ใบหน้าเขาเต็มไปด้วยความอำมหิต “ถ้ารู้ว่าใครเล่นงานข้า ข้าจะถลกหนังมันเสียให้ได้!”
จากนั้นเขาก็สั่งองครักษ์ว่า “เขียนจดหมายถึงท่านพ่อ บอกให้ส่งเงินมาให้ข้าอีกหน่อย
เงินที่ข้าพกมาถูกขโมยไปหมดแล้ว!”
เขาออกแรงมากเกินไปจนแผลบนใบหน้าปริ เจ็บจนสูดปาก “ซี๊ด”
“เร่งความเร็ว รีบไปถึงด่านชายแดนเสียที รถม้านี่แข็งจะตายอยู่แล้ว!”
ทุกคนจึงเร่งฝีเท้าเดินทางให้เร็วขึ้น!
บนถนนหลวงที่มุ่งหน้าไปยังเขตปกครองสู่หนิง รถม้า 5 คันกับกลุ่มมือปราบในชุดขุนนางก็กำลังเร่งเดินทางเต็มกำลังเช่นกัน
ไม่ไกลจากด้านหน้าของคนกลุ่มนี้ มีคนกว่าสิบคนซุ่มดักอยู่
พวกเขาคือสยงป้ากับพรรคพวกที่เพิ่งกวาดล้างหมู่บ้านหวังเจีย
หลิวซานพาลูกน้องคนหนึ่งวิ่งมาจากที่ไกล ๆ “พี่สยง ข้างหลังมีกองคนกลุ่มหนึ่งตามมา
ดูท่าจะเป็นเหยื่ออ้วน แต่ด้านหลังรถมีคนขี่ม้าแต่งชุดขุนนางตามมาด้วย พวกเราจะปล้นไหม?”
สยงป้าถาม “คนเยอะหรือเปล่า? ตอนนี้พวกเราเหลือพี่น้องไม่ถึง 20 คนแล้ว จะสู้พวกเขาไหวไหม?”
หลิวซานคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนตอบ “มีรถม้า 5 คัน ด้านหลังมีคนขี่ม้าตามมาราว 20 คน
ส่วนในรถมีคนเท่าไรก็ไม่รู้
แต่ปล่อยพวกเขาผ่านไปแบบนี้ก็น่าเสียดายอยู่
ถ้าไม่ปล้นอะไรมาอีก พี่น้องก็ไม่มีของกินแล้ว!”
สยงป้านึกแล้วก็ยิ่งโมโห เพิ่งปล้นเสบียงจากหมู่บ้านหวังเจียมาได้ ยังไม่ทันอุ่นก็ถูกโจรกลุ่มหนึ่งจากต่างถิ่นแย่งไป