หลี่หว่านเหลียนนั่งยอง ๆ อยู่ข้างอ่างน้ำ จมูกย่นเป็นปม “พี่รอง ของพวกนี้เหม็นจังเลย!
เอาไปทำแล้วจะอร่อยหรือ?”
หลี่หว่านชิงยื่นมือไปดีดหน้าผากน้องสาวเบา ๆ พลางยิ้ม “ทำเสร็จแล้วหอมแน่นอน อร่อยจนเจ้าต้องกลืนลิ้นตัวเองลงไปเลย คอยดูเถอะ”
หลี่หว่านเหลียนยิ้มแล้วลูบหัว “ได้เลย! ข้าจะช่วยพี่ล้างด้วย”
หลี่หว่านชิงพยักหน้า ไส้ใหญ่ต้องใช้ขี้เถ้าจากฟืนมาขัดล้างไม่หยุด
ล้างซ้ำไปซ้ำมา ส่วนตับหมูกับหัวใจหมูก็แช่น้ำเอาไว้
จากนั้นนำไปลวกในหม้อดิน
จ้าวหลันยกหม้อขึ้นตั้งบนเตา แล้วใช้ดินโคลนอุดรอบ ๆ
พอจัดการเสร็จและเดินกลับมาเห็นเข้าก็ถามว่า “ทำแบบนี้แล้วจะไม่มีกลิ่นคาวหรือ?”
หลี่หว่านชิงส่ายหน้า “นี่เป็นแค่การจัดการขั้นพื้นฐานเท่านั้น จะเอาไปผัดเลยโดยไม่ลวกก่อนก็ได้ แต่ข้าชอบลวกก่อนแล้วค่อยผัดมากกว่า
ท่านแม่ เย็นนี้กับข้าวพวกนี้ให้ข้าทำเถอะนะ?”
จ้าวหลันยิ้มพลางพยักหน้า “ได้สิ งั้นเย็นนี้แม่จะได้ลองฝีมือลูกให้เต็มที่”
นางคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนถามด้วยความกังวลว่า “ลูกเพิ่งทำครั้งแรก จะทำออกมาได้ดีหรือเปล่า?
ไม่อย่างนั้นบอกขั้นตอนให้แม่ แม่ทำเองก็ได้”
หลี่หว่านชิงส่ายหน้า “ท่านแม่ ไม่ต้องห่วง ถึงข้าจะไม่เคยลงมือทำจริง ๆ แต่มีความทรงจำอยู่
ให้ข้าลองเถอะ”
จ้าวหลันยิ้มอย่างจนใจ “ก็ได้ เดี๋ยวแม่เตรียมเครื่องเคียงไว้ให้
ตอนนี้ยังเร็วเกินกว่าจะทำอาหาร แม่จะเอาของไปให้ท่านอาหลี่เกินกับบ้านผู้ใหญ่บ้านก่อน
พวกเจ้าอยู่เฝ้าบ้านดี ๆ อย่าวิ่งซนไปไหน แม่ไปเดี๋ยวเดียวก็กลับ”
เด็ก ๆ หลายคนขานรับพร้อมกันว่า “ได้!”
หลี่หว่านชิงหยิบชุดลูกดอกจากตะกร้าสะพายหลังออกมา แล้วเดินไปใต้ต้นพุทรายื่นให้หลี่ชิงซง “พี่ใหญ่ ชุดลูกดอกนี้ให้พี่
พรุ่งนี้เราหาแผ่นไม้มาติดไว้บนกำแพงข้าง ๆ พี่นั่งตรงนี้ก็ฝึกปาลูกดอกได้พอดี