โจวต้าหย่งกับคนอื่น ๆ รับเงินแล้วก็ออกจากร้านไป
พวกเขาเดินเล่นตามถนน ก่อนจะมาหยุดที่แผงขายเครื่องประดับ
โจวต้าหย่งยืนมองอยู่ตรงนั้น แม่ค้าสูงวัยยิ้มทักทาย “คุณลูกค้าจะซื้อไปให้ภรรยาที่บ้านหรือเจ้าคะ?
อยากได้ปิ่นหรือกำไลข้อมือดีล่ะ?
ของที่ร้านข้าเป็นแบบที่กำลังนิยมกันอยู่ตอนนี้ ดูปิ่นเงินดอกกล้วยไม้อันนี้สิ ลายดอกกล้วยไม้เรียบง่ายแต่สวยงาม
ซื้อกลับไปให้ภรรยาน่าจะเหมาะที่สุดเลยเจ้าค่ะ!”
โจวต้าหย่งเกาท้ายทอยอย่างเขิน ๆ “ไม่ได้ซื้อไปให้ภรรยาหรอก ข้ายังไม่มีภรรยา!”
แม่ค้าสูงวัยชะงักไปเมื่อได้ยิน ลูกค้าคนนี้ดูอายุไม่น้อยแล้ว แต่กลับยังไม่ได้แต่งงาน
นางรีบเปลี่ยนมายิ้มแย้มแล้วพูดว่า “ถ้าอย่างนั้นคุณลูกค้าจะซื้อไปให้คนที่หมายปองหรือเจ้าคะ?
ปิ่นอันนี้ก็เหมาะเหมือนกันนะเจ้าคะ!”
โจวต้าหย่งถามอย่างเขินอาย “ปิ่นอันนี้ราคาเท่าไรหรือ?”
แม่ค้าสูงวัยยิ้มกว้างกว่าเดิม “2 ตำลึงเจ้าค่ะ”
โจวต้าหย่งรีบจ่ายเงิน แล้วเก็บปิ่นใส่อกเสื้อ ปิ่นอันนี้เป็นลายดอกกล้วยไม้ น้องจ้าวหลันเห็นแล้วต้องชอบแน่
บนศีรษะนางปักปิ่นไม้ไว้เพียงอันเดียว ไม่มีเครื่องประดับอื่นเลย
ปิ่นอันนี้เหมาะจะมอบให้นางพอดี!
โจวจิ่งโม่เห็นรอยยิ้มเซ่อซ่าบนใบหน้าของเขา “ท่านอาจารย์ยิ้มอะไรอยู่? ท่านมีคนที่หมายปองตั้งแต่เมื่อไร พวกเราไม่เห็นรู้เลย?”
โจวต้าหย่งตบหัวเขาไปทีหนึ่ง “เรื่องของผู้ใหญ่ เด็กอย่างเจ้าอย่ามาสอดรู้!
ไปกันเถอะ!”
โจวจิ่งซิวกลอกตาอยู่ข้างหลัง พี่ชายของเขาช่างซื่อบื้อจริง ๆ ความรู้สึกที่อาจารย์มีต่อท่านน้าจ้าว ใคร ๆ ก็ดูออก
มีแต่เขานั่นแหละที่ยังทำหน้าไม่รู้เรื่อง!