ค่ำคืนผ่านไปอย่างสงบสุข พอเช้าทุกคนก็ออกเดินทางกันต่อ
เส้นทางข้างหน้าราบรื่นดี ไม่พบคนตามล่าสังหารอีก
ใกล้จะถึงด่านชายแดน พวกเขาก็พบกลุ่มผู้ประสบภัยที่กำลังหนีภัยแล้ง
มีคนไม่มากนัก น่าจะเป็นสามครอบครัว
มีทั้งผู้ชาย ผู้หญิง และเด็ก ๆ!
เมื่อเห็นรถม้าของพวกเขา ชายชราคนหนึ่งก็เดินเข้ามาขวาง “ท่านผู้มีน้ำใจ พอจะแบ่งอาหารให้พวกเราสักหน่อยได้ไหม ขอแค่เพียงนิดเดียว ให้เด็ก ๆ กินก็พอ ขอเป็นเสบียงแห้งก็ได้ พวกเราจะเอาผักป่ามาแลก”
พูดจบก็หยิบผักป่าสองมัดจากตะกร้าสะพายหลัง ยื่นให้ซ่วยจื่อซึ่งกำลังบังคับรถม้า
แม่ทัพอาวุโสหยุนกล่าวว่า “ซ่วยจื่อ จอดรถม้าข้างทางเถอะ คืนนี้พวกเราพักที่นี่หนึ่งคืน พรุ่งนี้ค่อยเดินทางต่อ!”
คนในรถม้าพากันลงมา ชายชราถือผักป่าเดินตามเข้ามาด้วย
แม่ทัพอาวุโสหยุนถามว่า “ท่านผู้เฒ่า พวกท่านมาจากที่ไหน แล้วกำลังจะไปที่ใดหรือ?”
ชายชราถอนหายใจ “พวกเราหนีภัยแล้งมาจากอวิ๋นซู่ฝู่ บ้านเกิดแห้งแล้ง ทั้งยังมีโจรปล้นชิงของ สุดท้ายก็อยู่ต่อไม่ไหว จึงต้องหนีออกมา!”
แม่ทัพอาวุโสหยุนถามอย่างสงสัย “คนจากอวิ๋นซู่ฝู่หนีภัยแล้ง ไม่น่าจะใช้เส้นทางนี้นี่นา เหตุใดถึงมาอยู่ที่นี่ได้ล่ะ?”
ลูกชาย ลูกสะใภ้ และเด็ก ๆ ของชายชราก็พากันเข้ามา ลูกชายคนรองกล่าวว่า “ตอนแรกพวกเราจะไปอำเภอเหิงหย่วน แต่ประตูเมืองปิด ทั้งยังเรียกเก็บเงิน ไม่ยอมให้เข้า
พวกเราคิดจะข้ามขุนเขาใหญ่ อ้อมเมืองไป
จึงเดินเลาะไปตามภูเขา เดินมาได้หลายเดือนแล้ว เสบียงที่เอาติดตัวมากินหมดไปนานแล้ว
พวกเราเลยขุดผักป่ากินในเขา บางครั้งก็จับสัตว์ตัวเล็ก ๆ ได้บ้าง พอให้มีอะไรรองท้องประทังชีวิต
ไม่ได้กินเสบียงแห้งเป็นเวลานาน พวกผู้ใหญ่ยังพอไหว แต่เด็ก ๆ ทนไม่ไหวแล้ว!”