หลี่หว่านชิงลุกขึ้นแล้วเอ่ยว่า “ข้าจะไปเดินดูแถวนี้หน่อย เผื่อจะหาอะไรกินได้บ้าง!”
หลี่หว่านเหลียนดึงหลี่ชิงเหอที่กำลังนั่งพักอยู่ข้าง ๆ “พี่รอง พวกเราไปด้วยนะ!”
พอดีสองพี่น้องโจวจิ่งโม่เดินเข้ามาด้วย “พวกเราไปด้วยกันเถอะ
แถวนี้มีน้ำอยู่ ใกล้ ๆ น่าจะมีสัตว์ตัวเล็ก ๆ
ลองดูว่าจะล่าอะไรได้บ้าง!”
หลี่หว่านชิงพยักหน้า “ได้ งั้นไปด้วยกัน!”
หลี่ต้าหย่งโบกมือ “พวกเจ้าไปเถอะ ข้าจะอยู่เฝ้าที่นี่!”
ทุกคนพยักหน้า ก่อนจะออกไปหาอาหาร
พวกเขามาถึงข้างสระน้ำ ที่นั่นมีป่าไผ่ผืนเล็ก ๆ อยู่
หลี่หว่านเหลียนยิ้มแล้วเอ่ยว่า “มีป่าไผ่ด้วย ลองดูว่าจะหาหน่อไม้ได้ไหม!”
โจวจิ่งโม่กล่าวว่า “งั้นข้าจะลองหาหนูไผ่ดู”
พวกเขาวิ่งเข้าไปในป่าไผ่อย่างร่าเริง หลี่หว่านเหลียนดึงหลี่ชิงเหอไปหาหน่อไม้ หลายหน่อแก่เกินไปจนกินไม่อร่อยแล้ว
แต่ก็ยังหาเจอหน่อเล็ก ๆ อยู่หลายหน่อ
หลี่ชิงเหอใช้จอบเล็กขุดหน่อไม้
หลี่หว่านชิงเดินสำรวจบริเวณรอบ ๆ แล้วขุดผักป่ามาได้เล็กน้อย
ทันใดนั้นนางก็ได้ยินเสียงซู่ซ่า มีงูตัวเล็กสีเขียวทั้งตัว ดวงตาสีแดง กำลังแลบลิ้นมองนางอยู่ข้างหน้า
นางระวังตัวขึ้นทันที เถาวัลย์ค่อย ๆ ยื่นไปข้างหน้า
พร้อมโจมตีได้ทุกเมื่อ
จากนั้นนางก็แผ่พลังจิตออกไป แต่งูตัวเล็กดูเหมือนไม่มีทีท่าจะโจมตีนาง
มันค่อย ๆ เลื้อยมาทางหลี่หว่านชิง
เลื้อยมาได้ครึ่งทางก็เอียงหัวมองนาง “สองขาตัวนี้มีกลิ่นที่งูชอบ
รู้สึกคุ้นเคยมาก สัญชาตญาณบอกมันว่า